Vladimir Georgiyeviç SOROKİN

1955-ci ildə Moskvanın Bıkovo qəsəbəsində doğulub. Neft və Qaz İnstitutunu bitirsə də, ixtisası üzrə heç vaxt işləməyib. Texniki kitabların bədii tərtibatı ilə məşğul olub. Nasir, opera librettoları müəllifi, kinodramaturq, dizayner və rəssam kimi fəaliyyət göstərib. İlk kitabı 1985-ci ildə Parisdə nəşr olunub, Almaniya Mədəniyyət Nazirliyinin mükafatını qazanıb. Rusiyada ilk əsəri 1990-cı ildə (”Düşbərə” pyesi), ilk kitabı isə 1992-ci ildə çapdan çıxıb.

Boş dərs (hekayə)

Çernış uğunaraq qaçan Geraya so­yun­ma otağının kandarında çatdı, yaxa­sından ya­pışıb onu geri dartdı:
- Gəl bəri… soncuqlama… indi hər şe­yi uşaqlara açıb deyəcəm…
Gülməkdən özünü saxlayammayan Ge­ra taxta məhəccərdən yapışdı:
- Köməyə gəlin! Kö-mə-yəəə!
Onun gur səsi məktəbin bomboş dəh­li­zini başına götürdü. Geranın mü­rək­kəbə bu­laşmış əllərini məhəccərdən dartıb ayır­maq üçün gücənən Çernış pıçıldadı:
- Gəl bəri deyirəm… Yoxsa Saşkanı da çağıracam… əkişdirməyi bəs deyil, hə­lə bir gülür də…
- Kö-mə-yə gə-lin!
Gera geri qanrıldı, boynunun ardıyla Çernışın çənəsinə bir dənə ilişdirincə ye­ni­dən qəhqəhə çəkdi.
- Vay səni əclaf! - deyən Çernış onu öz ardınca sürüdüb apardı.
Tünd göy rəngli məktəbli pencəyi Ge­ra­nın gəlib başına çıxmışdı, kafel döşə­mədə sürüşən çəkmələri isə cüyüldəyirdi.
- Yaxşı, Çernış, burax… eşitmirsən… ye­tər daha.
- Soncuqlama…
Arxadan dikdabanların şux taqqıltısı eşi­dildi.
Dəhliz boyu: - Çernışev! - nidası əks-sə­da verdi.
Çernış ayaq saxladı.
- Bu nə həngamədir belə? - deyən Zi­nai­da Mixaylovna cəld yaxınlaşdı, yaxalı­ğın­dan tutaraq onu Geradan ayırdı. - Bu nə deməkdir?! Səndən xəbər alıram!
Yoldaşının caynağından qurtulan Gera dikəldi, pencəyini sahmana salmağa baş­ladı.
Burnunu çəkən Çernış baxışlarını di­va­ra dikdi.
Gera da gözlərini eyni səmtə zillədi.
Əllərini önündə çataqlayan Zinaida Mi­xaylovna soruşdu:
- Niyə dərsdə deyilsiniz?
- Zinaid Mixalna… bizdə o… bizi bu­ra­xıblar… dərsimiz boşdur.
- Kimdə, yəni “bizdə”? Beşinci “B”­dəmi?
- Hə.
- O niyə elə? Niyə dərs boşdur ki?
- Svetlana Nikolayevna xəstələnib.
- Hə-ə… doğrudan ha. Hə, nə olsun ki? Deməli, onda siz özbaşınalıq etməlisiniz? Gerasimenko! Bu nə oyundur? Niyə çığır­tınla bütün məktəbi lərzəyə salmısan?
Gera divara baxmağındaydı.
- Tatyana Borisovna bizə məsələ həll et­məyi tapşırıb getdi.
- Hə, nə olsun axı? Niyə məktəbi uçur­dursunuz? Hə?
- Zinaid Mixalna, biz fikirləşdik ki…
- Bəs ev tapşırıqları? Ev tapşırığınız da yoxdur ki? Yoxdur? Özünüzü harada zənn edirsiniz ki?
Uşaqlar susurdu.
Zinaida Mixaylovna köks ötürüb, Çer­nı­şevin çiynindən yapışdı:
- Gerasimenko, sinifə get. Çernışev, sən isə ardımca gəl…
- Zinaid Mixalna, nolar…
- Gedək, gedək! Gerasimenko, sinifdə­kilərə de səs salmasınlar. Bir azdan gəlib si­zə baş çəkəcəyəm.
Gera yerindən götürüldü.
- Gedək, Çernışev. Belə görürəm ki, sən lap sırtılmısan. Dünən Bolşovanı incit­mişdin, bugün isə Gerasimenkonu yerlə sü­rü­dürsən…
- Zinaid Mixalna, nolar, bir də eləmə­yə­cəm…
- Gəl, gəl görüm. Baş-beynimi apar­ma. Dünən Bolşova müəllimlər otağında ağla­yırdı! Bir də, yeri gəlmişkən, dünən niyə dərsdən sonra yanıma gəlmədin? Hə? Bə­yəm sənə tapşırmamışdım ki?
- Mən gəlmişdim, Zinaid Mixalna, siz yerinizdə yox idiniz.
- Yox idim? Hələ gözümün içinə yalan da deyir. Bərəkəllah sənə.
Zinaida Mixaylovna kabinetinə çatıb qapını açdı.
- Keç görüm.
Çernışev üsulluca içəri keçdi.
Onun ardınca otağa daxil olan Zinaida Mi­xaylovna qapını örtdü.
- Deməli, belə. Səs-küyünüz mənim otağımdan da eşidilirdi. Bütün məktəbi ba­şı­na götürmüşdü səsiniz.
Qadın açarlarını masanın üstünə ataraq oturdu, Çernışevə başıyla işarə etdi:
- Yaxın gəl.
Oğlan ürkək-ürkək masaya yanaşıb, qa­dınla üzbəüz dayandı.
Zinaida Mixaylovna gözlüyünü çıxart­dı, qaşlarının arasını ovuşdurdu, yorğun-arğın oğlanı süzdü:
- Axı, mən səninlə necə baş edim, Çer­nı­şev, hə?
Başını aşağı salan Çernışev susurdu. Bü­rüşük pioner qalstuku sürüşərək gedib çiy­ninə çıxmışdı.
- Adın nədir?
- Seryoja.
- Seryoja. Hələlik beşinci sinifdəsən. Haradasa iki il sonra səkkizdə olacaqsan… Bəs sonra? Bəlkə elə bilirsən ki, bu cür dav­ranışla biz səni doqquzuncu sinifə ke­çirəcəyik? Davranışdan qiymətin neçə­dir?
- Üç…
- Bəs cəbrdən?
- Dörd.
- Çox şükür… bəs ədəbiyyatdan?
- Üç.
- Rus dilindən?
- Üç…
- Buyur. Bəlkə peşə məktəbinə get­mə­yi düşünürsən? Niyə susursan?
Çernışev burnunu çəkdi:
- Yox. Elə burda oxumaq istəyirəm.
- Sənə baxan bunu deməz. Bir də ki, bu cür qiymətlərlə heç biz də buna razı ol­marıq. Və üstəlik, belə davranışla.
- Zinaid Mixalna, amma həndəsədən və rəsmdən qiymətlərim beşdir…
Zinaida Mixaylovna gözlüyünü qılı­fı­na qoydu:
- Qalstukunu düzəlt.
Əl havasına qalstukunun düyününü ta­pan Çernışev onu yerinə qaytardı.
- Valideynlərin nəçidirlər?
- Atam mühəndisdir. Anam isə satıcı iş­ləyir. “Moskva” univermağında…
- Hə. Bəs onda niyə özünü belə apa­rır­san? Bəlkə o Kulikovdan nümunə götürür­sən? Deyək ki, o yetimxanada böyüyüb, sə­nin ki, ata-anan var. Ona bir tərbiyə ve­rən yoxdur, bəs sənə nə olub? Bəlkə sənin necə oxumağın valideynlə­r­inin vecinə gəl­mir?
- Yox, vecinə gəlir…
- Atan gündəliyini yoxlayır?
- Yoxlayır.
- Nə deyir ki?
- Danlayır…
- Bəs sən nə edirsən?
- Nolar… Zinaid Mixalna, bir də özü­mü belə aparmayacağam…
- Nə belə tutuquşu kimi dil-boğaza qoy­mursan? Axı, sən pionersən, yekə adam­san artıq! Sənin bir də belə edib-etməyəcəyin bir elə vacib də deyil, əsas odur ki, belə getsə, səndən nə çıxacaq?! Anlayırsan bunu?
- Anlayıram… çalışacam özümü dü­zəl­dim…
Zinaida Mixaylovna köks ötürdü.
- Heç inanmağım gəlmir, Çernışev.
- Doğru sözümdür.
- Hə, sənin bu doğru sözün də ki… - de­yə gülümsünən qadın yerindən qalxıb, pəncərəyə yanaşdı, üşüdərək iri çiyinlə­ri­ni çəkdi. - Bəs dünən Bolşova ilə nə oyun çıxartmışdın?
Çernışev duruxdu:
- Sadəcə… mən…
- Nə sadəcə? Sadəcə qızın xətrinə dəy­mişdin? Sadəcə xətrinə - eləmi?
- Yox, mən bunu istəmirdim… biz öz aramızda qaçdı-tutdu oynayırdıq…
- Çernışev, oyun göz yaşlarına gətirib çı­xartmamalıdır…
- Mən onu ağlatmaq istəmirdim axı.
- Ona görə qızın tumanını dartırdın ki?
- Mən dartmırdım… sadəcə…
Zinaida Mixaylovna ona yaxınlaşdı:
- Hə, onda de görək, bunu nə məqsəd­lə edirdin bəs?
- Zinaid Mixalna, əvvəl o özü məni çim­diklədi, kürəyimə-kürəyimə vurdu…
- Sən də onun tumanını aşağı dartdın? Sən də, pioner ola-ola, onun tumanını sı­yır­dın? Hə, Çernışev? Əgər bunu o küçə uşağı Kulikov eləmiş olsaydı, mənə yer elə­məzdi. Sənə nə olub?! Sən ki, keçən il hən­dəsə üzrə şəhər olimpiadasına göndə­ril­mişdin! İndi isə qalxıb tuman sıyırırsan?
- Amma bu bircə yol…
- Axı niyə? Nə üçün?
- Bilmirəm…
- Yaxşı, bundan fikrin, məqsədin nə idi axı? Bəlkə onun altında nə olduğunu gör­mək istəyirdin?
- Yox…
- Bəs onda axı niyə sıyırırdın?
- Bilmirəm…
- Sən dedin - mən də inandım! Axı niyə sıyırırdın? Yoxsa bunu etiraf etməyə cürətin çatmır? Özün də gələcəyin komso­mo­lusan!
- Mən sadəcə…
- Sadəcə onun altında nə olduğunu görmək istəmişdin? Gəl, kişi kimi düzünü de! Düz tapmışam?!
- Hə…
Zinaida Mixaylovnanı gülmək tutdu:
- Əcəb sarsaqsanmış… Bəs sənin öz şalvarının altında nə var?
- İçdonu…
- Qızlarda da içdonu var. Bəs sən nə zənn etmişdin - bəlkə yun köynək olma­lıy­dı? Bəyəm sən bilmirdin ki, qızlar da iç­donu geyinirlər?
- Bilirəm… bilirdim…
- Onda, əgər bilirdinsə, niyə sıyırır­dın?
- Axı, o da məni çimdiklədi…
- Amma sən elə indicə boynuna aldın ki, tumanın altda nə olduğunu görmək is­tə­yir­din!
Çernışev susurdu.
Zinaida Mixaylovna başını yırğaladı:
- Çernışev… Çernışev… Niyə mənə kəp gəlirsən, heç utanmırsan?
- Kəp gəlmirəm, Zinaid Mixalna.
- Kəp gəlirsən! Nömrə gəlirsən! - Qadın ona sarı əyildi. - Bəyəm gerçəyi boy­nuna almaq səndən ötrü belə qəliz olub? Kəp gəlirsən! Çünki səni tuman və ya içdonu yox, məhz onun altındakı maraqlandı­rır­mış!
Çernışev başını bir az da aşağı salladı.
Zinaida Mixaylovna çiynindən yapışıb onu silkələdi:
- Səni bu, məhz bu maraqlandırırmış!
Çernışev mızıldandı:
- Yox… yox…
- Ayıb olan heç də bu deyil. Əksinə bu, çox təbiidir… Ayıb odur ki, sən ger­çə­yi məndən gizlədirsən! Bax, bu - ayıbdır!
- Gizlətmirəm… gizlətmirəm…
- Yox, gizlədirsən!
- Gizlətmirəm…
- Onda bunu açıqca de mənə.
Zinaida Mixaylovna masanın arxasın­da əyləşərək, əlini çənəsinə söykədi.
Çernışev burnunu çəkib, əlini yanağın­da gəzdirdi:
- Deməli, mən…
- “Deməli” artıqdır!
- Deməli… məni maraqlandırırdı… mən sadəcə maraqlanırdım ki…
Başını yırğalayan Zinaida Mixaylovna ona köməyə gəldi:
- Çernışev, neçə yaşın var?
- On iki.
- On iki… Yekə adammışsan. Bacın ne­cə, var?
- Yox.
Zinaida Mixaylovna karan­daşını oy­na­daraq:
- Yox… - deyə təkrarladı. - Qulaq as! Ke­çən həftə sən Nina Zaçepina ilə də da­laş­mışdın! Onun da içdonunun altına bax­maq istəyirdin?!
- Yox… heç də yox… onda mən… on­da tamam baş­qa şey üstə…
- Haydı, düz gözlərimin içinə bax. Barı indi goplama.
Çernışev başını aşağı sal­ladı.
- Çünki onda da səni eyni şey maraq­lan­dırırdı. Düzdür? Hə?
Oğlan başıyla bu­nu təsdiq etdi.
Zinaida Mixay­lov­na gülümsündü:
- Çernışev, sən elə bilmə ki, mən sənə is­tehza edirəm və ya bun­dan ötrü səni cəza­lan­dıracağam. Burada vəziyyət çox fərqlidir. Sən on iki yaşın için­dəsən. Hər şeylə ma­raq­lanan vaxtındır. Hər şeyi görmək, bil­mək istəyirsən. Mə­nim də nə vaxtsa on iki yaşım olub, bunu yaxşı anlayıram. Yox­sa sən elə zənn edirsən ki, baş müəllim elə anadangəlmə baş müəllim olur? Mən də qız olmuşam. Amma mənim özümdən bö­yük qardaşım da var idi. Adı Volodya idi. Vaxtı gələndə o da mənə başa salmışdı oğ­lanla qızın fərqini. Mən də ona göstər­miş­dim bu fərqi. Bax, belə. Çox sadə bir şey­dir. Ona görə də o, öz­gənin tumanını sı­yırma­ğa ehtiyac duyma­mışdı. Normal adam­lar ki­mi böyümüşdük. İndi o, mülki aviasiya pi­lo­tudur, mən isə məktəbdə baş müəlli­mə­yəm. Bax, belə.
Çernışev qaşlarının altından qadına göz qo­yurdu.
Zinaida Mixaylovna gülümsəməyinə da­vam edirdi:
- Gördüyün kimi, hər şey çox bəsitdir. Razısan bununla?
- Hə…
- Qohumlarda səninlə yaşıd hər hansı qız uşağı var?
- Yox. Xalaoğlum var… xalaqızım isə yox…
- Bəs qızlardan bir rəfiqən, yaxın rəfi­qən necə, var? Həqiqi mənada rəfiqən, yə­ni həqiqi dostun var? Ki, ona hər sirrini etibar edəsən?
- Yox. Yoxdur…
Zinaida Mixaylovna əlindəki karan­daşı bir tərəfə qoyub, gicgahını qaşıdı:
- Əcəb əfəl-biçarə nəsil böyüyür. Nə ba­cıları var, nə də rəfiqələri… On səkkiz ya­şa gələndə başları ayılacaq, onda da baş­laya­caq­lar qatıqlamağa…
Bir dəqiqəliyinə susan qadın qalxıb qa­pıya tərəf yönəldi, açarı iki dəfə bur­maqla qapını içəridən kilidlədi. Sonra isə iti addımlarla Çernışevin yanından ötərək pən­cərənin pərdəsini çəkdi:
- Bunu həmişəlik yaddaşına yaz, Çer­nı­şev: heç nəyi dolayı yollarla öyrən­məyə can atma. Bu yolla öyrəndiyin bilgi­dən sən heç vaxt, heç vədə xeyir gör­məz­sən. Yaxın gəl.
Çernışev üzünü ona sarı döndərdi.
Qadın pəncərədən aralandı, əynindəki qəhvəyi tumanı yuxarı qaldırıb, çənəsi ilə saxladı, aşağı çırmaladığı kolqotkasının al­tın­dan mavi içdonu göründü.
Çernışev başını çiyinlərinin arasına qı­sa­raq geri-geri çəkildi.
Zinaida Mixaylovna kolqotkasını aşağı çəkdi, sonra hər iki əlini içdonunun içinə saldı. Yanbızını oynatmaqla, içdonunu di­zi­nə qədər sıyırdı.
Çernışev ona arxa çevirdi.
- Dayan! Dayan, sarsaq! - bir əliylə tu­manını saxlayıb, digər əliylə oğlanın qo­lun­dan yapışaraq onu özünə sarı döndərdi. - Həddin var üzünü yana çevir! Mən burda səndən ötrü çalışıram, gicqulu! Bax!
Totuq dizlərini aralayaraq, Çernışevin qolunu bir də dartdı:
- Bax! Səninləyəm! Çernışev!
Çernışev bir baxıb, yenidən üzünü çe­virdi.
- Bax! Bax deyirəm! Bax!
Ayaqlarını aralı qoyan qadın oğlana tə­rəf yeridi. Dodaqlarını büzən Çernışev zı­rıl­dadı.
- Bax! Özün görmək istəyirdin də! İn­di buyur… bax…
Qadın tumanını bir az da qaldırdı.
Üzünü pencəyinin qoluyla örtən Çer­nı­şev hönkürtü vurdu.
- Niyə ağlaşma qurmusan, Çernışev. Kəs! Bu dəqiqə mumla. Nə oldu, qorxdun yoxsa? Kəs… kəs demədim sənə?..
Qadın onu divarboyu düzülmüş stulla­ra tərəf dartdı:
- Otur. Otur, özünə toxtaqlıq ver.
Çernışev stula çökdü, əlləriylə üzünü tutub hönkürdü.
Tumanını cəld aşağı salan Zinaida Mi­xaylovna onun yanında əyləşdi:
- Çernışev, hə, nə oldu ki, sənə? Nə ol­du axı, Seryoja?
O, oğlanı çiyinlərindən tutub qucaq­la­dı.
- Di bəsdir, eşidirsən? Bəlkə qızbibi­sən, hə? Ya da o birincilərdənsən?
Çernışev ağlamağındaydı.
- Heç bir gör utanır?! Bəsdir, sən ca­nın. Axı, sən özün buna can atırdın. Bu də­qiqə kəs! Lap ağını çıxartdın! Mumla!
Qadın onu silkələdi.
Son kərə iç vuran Çernışev susaraq otur­duğu yerdəcə büzükdü.
- Bax, belə… gözünün qorasını sıx­ma… belə də zırıldamaq olar?.. Evüəcən, səni…
Yenidən iç vuran Çernışev yumru­ğu­nun dalıyla gözünü sildi. Zinaida Mixay­lov­­na onun başını sığallayaraq dedi:
- Nə oldu sənə? Neyçün qorxdun ki? Hə? Dillən də. Hə? Dillən.
- Bilmirəm…
- Bəlkə sən elə bilirdin ki, sənin bu sir­rini hamıya açıb söyləyəcəyəm? Ax­maq. Mən bilərəkdən pəncərənin pərdə­sini çəkmiş­dim. Sənə şərəf sözü verirəm ki, bunu heç kəsə deməyəcəyəm. İnandın? Heçcə ki­mə. Mənə inanırsan da? İnanır­san?
- İnanıram…
- Bəs onda nədən qorxdun ki?
- Bilmirəm…
- Hələ də qorxursan? Doğrudan, bəlkə hələ də qorxursan?
- Qorxmuram… - deyən Çernışev iç vurdu.
Zinaida Mixaylovna onun qulağına pı­çıl­dadı:
- Partiyaçı sözü verirəm ki, bunu Kim­səyə deməyəcəyəm! Əsil partiyaçı sözü! Bilirsən də, bu “partiyaçı sözü” nəmənə şey­dir?
- Hə… bilirəm…
- Sən mənə güvənirsən? Hə? Dillən. Gü­vənirsənmi? Ay sarsaq, mən də elə sən­dən ötrü çalışırdım da bayaqdan. Sonradan “sağ ol” deyəcəksən mənə. Hə, güvənirsən mə­nə?
- Hə də… güvənirəm…
- “Hə də, güvənirəm” yox! De ki, gü­və­nirəm, Zinaida Mixaylovna.
- Güvənirəm, Zinaida Mixaylovna.
- Daha ağlaşma qurmayacaqsan ki?
- Yox.
- Söz verirsən?
- Söz verirəm.
- Əsil pioner sözü ver ki, daha ağ­la­yıb-sıtqamayacaq və bu sirrimizi heç kəsə aç­mayacaqsan!
- Əsil pioner sözümdür.
- Nə “əsil pioner sözündür” ki?
- Daha ağlayıb-sıtqamamaq və bu sirrimizi heç kəsə açmamaq…
- Bax, belə. Yəqin bayaq sən elə bi­lir­din ki, mən səni ələ salıram… boynuna al, elə bilirdin? Elə bilirdin, ya yox? Elə də bilirmişsən, vay səni gicqulu, düz ta­pıb­mışam, hə? - deyə xımır-xımır gü­lüm­sü­nən qadın, onun çiynini silkələdi.
Çernışev: - Bir ara, - sözlərini mızıl­da­yaraq gülümsədi.
- Əcəb sarsaqsan, Çernışev. Yəni doğ­rudanmı, heç bir qız sənə orasını göstər­mə­yib ki?
- Yox… heç birisi…
- Və sən də heç kimdən bunu cani-dil­dən xahiş eləməmisən, eləmi? Barı gözu­cu görmək üçün?
- Yo-ox…
- Amma görmək istəyirdin, eləmi? Dü­zünü de, istəyirdinmi?
Çernışev çiyinlərini dartdı:
- Bilmirəm…
- Yalan demə! Axı, biz səninlə düzü­nə­qulu danışırıq! İstəyərdinmi? Əsil pio­ner sözü kimi! Hə, düzünü de! İstə­yərdin?
- Deyək ki… istəyərdim…
Qadın üsulluca tumanını qaldırıb, to­tuq ayaqlarını araladı:
- Elə isə bax… bax, üzünü yana tut­ma…
Çernışev qaşlarının altından deyilən tə­rə­fə baxdı.
Qadın uzunboğaz çəkmələrinin üstünə düşən kolqotkasını və içdonunu qaydaya sa­landan sonra dizlərini bir az da araladı:
- Bax. Əyil, lap yaxından bax…
Burnunu çəkən Çernışev əyildi.
- Hə, görürsən?
- Görürəm…
- Bəs niyə əvvəl-başdan qorxurdun ki? Hə?
- Bilmirəm… Zinaida Mixaylovna… bəlkə lazım deyil…
- Heç gör utanırsan?! İndicə özün nə­yi boynuna almışdın, hə? Yaxşı-yaxşı bax.
Çernışev lal-mat baxmalı oldu.
Qadın ona tərəf əyilib xəbər aldı:
- Yaxşıca görə bilirsənmi? Görmür­sən­sə, bax, belə də dayana bilərəm…
Qadın onun lap önündə durdu.
Çernışev qara tüklərlə sımsıx örtülü qa­­sığa nəzər saldı. Bir az üstdə, yamyastı qar­nın ortasında qadının iri göbəyi gözə də­­yirdi. Rezinin onun qarnı üzərində aç­dı­ğı dərin şırım aşkar sezilirdi.
- Əgər meylin çəkirsə, toxuna bilər­sən… əgər istəyirsənsə, toxun… qorxma.
Zinaida Mixaylovna onun gözyaş­la­rıyla islanmış əlini götürüb, öz qasığına qoydu:
- İstədiyin kimi toxun… hə… toxun­sa­na…
Çernışev mamırlı təpəciyə toxundu.
Pörtmüş Zinaida Mixaylovna gülüm­sün­dü:
- Gördün ki, bunda qəribə heç nə yox­dur? Gördün, yoxdur? Hə? Gördün? Sən­dən soruşuram?
Qadının başı yırğalanır, boyalı dodaq­la­rı isə istəmsiz səyriyirdi.
- Yoxdur.
- Elə isə yenə toxun. Aşağılara da. Aşa­­ğılara da toxun. Qorxma…
Qadın səyriməyə başlayan ayaqlarını da­ha da araladı.
Çernışevin əli onun qabarmış cinsiy­yət dodaqlarında dolaşdı.
- Yenə toxun… yenə… nədən qor­xur­san ki… qız-zad deyilsən ki… hər ne­cə ol­sa, artıq pionersən axı…
Çernışev ovcunu qadının məhrəm ye­rində gəzdirdi.
- Arxaya da toxuna bilərsən… oradan da­­ha yaxındır… bax, belə ha…
Qadın dalını oğlana sarı çevirdi, tu­ma­nı­nı yuxarı qaldırdı.
- Arxadan da toxun… toxunsana…
Çernışev əlini sallaq yanbızların ara­sın­da gəzdirincə yenidən o islaq məhrəm ye­rə gə­lib çıxdı.
- Bax belə… toxun… istədiyin qədər to­­xun… indi isə yenidən qabaq tərəfə to­xun…
Çernışevin əli qabaq tərəfə keçdi.
- İndi yenə də arxadan… bax, belə… bir az sərt təmasa keç… ürəkli ol… nə qor­­xaqsan belə… orada dar bir yuvacıq var… barmağınla onu tap… yox, aşağı­lar­da… hə, o. Dürt içəri… belə…
Çernışev barmağını tapdığı dəliyə ye­rit­di.
- Belə. Görürsən… tapdın… yuvacı­ğı… - deyə Zinaida Mixaylovna yanbızını da­ha da dikəltdi, gözlərini tavana dikərək pı­çıldadı. - Yox… bir az içəridə saxla… bax… qalx da ayağa… niyə oturmusan axı?!
Çernışev ayağa qalxdı.
- Bir əlinlə arxada gəziş, o birisi ilə ön­də… bax, belə…
Oğlan hər iki əlini işə saldı.
- Bax, belə. İstəyirsənsə, mən də sə­nin­kilərə toxunum? İstəyirsən?
- Bilmirəm… bəlkə… buna gərək yox­dur…
- Mən bilirəm ki, istəyirsən… eləcə to­xunacam… sən mənimkilərə toxunursan axı… mənə də maraqlıdır ki, bəs sənin…
Qadın oğlanın nəfəyini yoxladı, düy­mə­ləri açıb, əlini içəri saldı:
- Bax… bax… gördün ki… səninki hə­ləlik balacadır… amma sən böyüyən­də… yəni o böyüyəndə… bax, belə ha… on­da sən onu… yenə əllə, qorxaq olma… bax, be­lə… və onda sən onunla çox də­lik­lər fəth edəcəksən… belə… indi isə hələ tez­dir… niyə əlini çəkdin ki… bir az da to­xun…
Zəng vuruldu.
- Hə, bu qədəri də yetər… - Qadın ye­rində dikəldi, kolqotkası ilə içdonunu cəld yuxarı çəkdi, tumanını sahmana sal­dı. - Bəsdir… hə, sən heç kəsə bu ba­rə­də heç nə deməzsən ki? Doğrudan?
- Yox, demərəm…
- Əsil pioner sözündür?
- Əsil pioner sözü.
- Bu, bizim sirrimiz kimi qalacaq, elə­mi?
- Hə.
- Uşaqlara da deməyəcəksən?
- Demərəm.
- Anana da?
- Anama da.
- And iç. Əlini qaldır və de - pioner sö­zü verirəm.
Çernışev yapışqanlı əlini alnının önün­də tutdu:
- Pioner sözü verirəm.
Zinaida Mixaylovna masa arxasındakı divardan asılmış Leninin portretinə sarı dö­­nüb dedi:
- Partiya sözü verirəm…
Zəng bir də çalındı.
Baş müəllimə dilxor halda soruşdu:
- Bu, tənəffüs zəngidir, yoxsa dərsə baş­lama zəngi?
Çernışev:
- Tənəffüs zəngidir, - dedi.
Zinaida Mixaylovna pəncərəyə yana­şıb, pərdəni açdı, sonra Çernışevə sarı dön­dü:
- Çox da pörtməmişəm ki?
- Yox…
- Yox? Elə isə əkil burdan. Bir də də­lə­duzluq eləmə…
Qadın qapını açdı.
- Sürüş… Dayan! Nəfəyini düymələ.
Oğlan arxasını ona çevirib, nəfəyini bağ­la­dı.
- Sizdə indi hansı dərsdir?
- Təbiətşünaslıq…
- On səkkizinci otaqda?
- Hə, orda, yuxarıda…
- Haydı, get.
Qadın yenidən qapını açdı.
Eşiyə çıxan Çernışev dabanına tü­pür­dü.

Dilimizə çevirdi - Azad YAŞAR

Yazıya səs verin

• (3 səs, təxmini: 5 ilə 5)
  
   Loading ...