Rəbiqə. Elif Şafakla bağlı xəbərdən sonra yazısına yapılan yorumlar

Postmodernpərvərpərəst tarafından

Postmodernpərvərpərəst — Fri, 21 Mar 2008 15:25:44 +0000

“Nobel”i niyə verirlər..? Məlum məsələdir… Misal olsun, Qəşəm müəllim sabah çıxıb desə ki “Qarabağ əslində ermənilərindir”, yüz faiz Alfred Nobelin ruhu şad olacaq və “Nobel”i Qəşəm müəllimə verəcəklər…
Məlum şey… yox, zad… -))

Qəşəm Nəcəfzadə tarafından

Qəşəm Nəcəfzadə — Fri, 21 Mar 2008 05:05:25 +0000

Axi bu yazi da hec ne yoxdur, bir az dil oyunlari var, qalan seyler bildiklerimizin, melum olan seylerin zeif formasidir.Bu yazi olmasa da melum sey onsuz da muzakire obyektidir. Nobeli neye verirler bu, melum seydir…

Bayraminiz muberek.

prix_ tarafından

prix_ — Thu, 20 Mar 2008 22:38:58 +0000

Yazida men qadin paxilliqini hiss etdim. Elif Şafakin yazilarini oxumamisam. Amma Pamuk Nobel odulune layiq idi. Diger olkelerde esil ziyalillar bizdekinden ferqli olaraq her seyi oz adi ile cagirirlar. Rebiq xanima meslehet vermek istemezdim. Ancaq digerlerinin neye ve nece nail olduqlari haqqinda yazmaqdansa, ciddi bir nese yazsaniz daha yaxsidir.

Bayraminizi tebrik edirem……

Raset Pirisoyu tarafından

Raset Pirisoyu — Thu, 20 Mar 2008 21:27:07 +0000

Hamının, o cümlədən Sizin bahar bayramınızı təbrik edirəm.

Raset Pirisoyu tarafından

Raset Pirisoyu — Thu, 20 Mar 2008 21:25:15 +0000

Hörmetli Rebiqe xanım!

Ele bilirəm, Sizin qaldırıdığınız məsələ Azərbaycan üçün aktuallıq kəsb etmir, əgər sünii müdaxilə olmazsa, heç bir vaxt Azərbaycan üçün aktuallıq kəsb etməyəcək. Bu mövzu azərbaycanlı mövzusu deyil.

Mən fikrimi izah etmək üçün bir az uzaqdan başlamılı olacağam. Biz imperiya təcrübəsi görmüş üç böyük dövlətlə qonşusuyuq. Bu dövlətlərin hər biri çox maraqlı tarixi yol keçib və nəticədə üç çox maraqlı təcrübə yaranıb. Birinci təcrübə rus təcrübəsidir - Rusiyada ikişafa həmişə rus xalqı təkan verib, sonra hakimiyyət işə düşüb. Türkiyədə həmişə dəyişməyə hakimiyyət (bir az da dəqiqləşdirsək türk elitası) cəhd göstərib, türk xalqı həmişə öz böyük övladlarını başa düşməkdə ləngiyib.
İran isə həm hakimiyyət, həm də xalq baxımından ən azı yaxın beş yüz ildə eyni hadisənin tərkib hissəsi olub, heç bir vaxt özü özünü təzələmək fikrinə düşməyib.

İndii biz bu üç təcrübənin arasında qalmışıq.

Bütün bunlara baxmayaraq, Azərbaycan nə qədər çətin də olsa, artıq öz təcrübəsini yaradıb və regionun gələcək inkişafı heç şübəhəsiz Azərbaycanın hansı istiqamətdə inkişafından çox asılı olacaq.

İndii Avropa o işi ki azərbaycanlılar görüblər, o işi Gürcüstana həvalə etməyə çalışır. Hələlik heç bir şey alınmır. Mənə elə bilirəm alınmayacaq da. Dünya gec - tez hərlənif - fıralınb bizə üz tutmalı olacaq. Təbii ki biz hansı prosesin Azərbaycan üçün aktual olduğun təyin edə bilsək.
Mənə elə gəlir bu gün bizim ən böyük problemimiz - azərbaycanlıların azərbaycanlı olmaq problemidir.

Biz özümüzü qoruyub saxlamaq istəyiriksə, ən azı yaxın on ildə bu məsələnin üzəridə işlməliyik.

Əks təqdirdə biz bu üç dövlətdən birinə çevriləcəyik.

hadi qaraçay tarafından

hadi qaraçay — Thu, 20 Mar 2008 20:07:13 +0000

Sevimli Rəbiqə xanım,sizin fikirlərinizə qoşuluram.Nobel mukafatının siyasyasal doğrultudan etgiləndiyi artıq bütün dünyanın ədəbi ictiymaiyətinə açıqdır.Nobel mukafatı artıq kültürəl doğrultuda batı ölkələrinin basqı tutalğası olaraq yeni bir funksiya almışdır.
İstər Orhan Pamuk istərsə Elif Şafakın hansıysa vicdan əzabı çəkəcəyi absurddur.Onlar yetərincə bu soyqırım adlanan olaylara inandırılıblar.Türkye dövlətinin zindanlarında saçını ağartmış,dünyada internasynal kimlik qazanmış Nazım Hikmət bu qonuda bir şey varıydısa niyə susub görəsən?Yoxdursa bu Pamuklar,Şafaklar kimlərdilər?
Yazıçı olaraq Pamuklar,Şafaklar hansıysa bir olyın gərçəkliyinə çatıblarsa(buna yazıçılıqdan daha çox tarixçi olmaq gərəkir)bu qənaəti öz oxucularıyla bölüşməyə haqları var.Ancaq kiminsə könlünü almaq üçün öz elinə quyruq bağlayan yazıçılar nobel mukafatı almaqlarına baxmayaraq daha öncədən ölmə adqlanmış yazıçılardırlar.Nobel mukafatçılarının içində özündən öncə ölənlər də az deyil.Ancaq bir, daha maraqlı görüş də var, deyirəm
görəsən bunca Erməni yazıçıların içində M.S.Ordubadinin qanlı sənələrini oxuyanı olmayıbmı?O illərin olaylarından nəsə eşitməyiblərmi?Erməni edəbiyatında bu olayların yeri nədir?Erməni yazıçıların bu olaylara münasibəti necədir?Axı necə olursa olsun bu olaylar günümüzə daha yaxındır.Mən hələ Xocalıdan,Kəlbəcərdən danışmıram.Bizim öz ədəbiyatımızda isə Ramiz Rövşənin verdiyi siqnallar məni incidir.Müharibədə olan ölkənin,torpaqları alınmış ölkənin şairi “ovqat şairi” olmaq istəmirsə,bela münasibətlər bəsləməkdənsə susarsa daha yaxşı olar.
Başınızı ağrıtmayım.Bizim dilimiz tariximiz ədəbiyatımız basqı altındadır,bu basqıya sınanların başında ən gücsüz ən zəiyf yerimiz Pamuk olubsa Şafaka heçdə şaşırmamalıyıq.
sizə uğurlar.