Öl­kə­də yal­taq­lıq küt­lə­vi hal al­ma­ğa baş­la­yıb. Yax­şı ya­şa­maq, və­zi­fə, şan-­şöh­rət qa­zan­maq is­tə­yən hər kəs gül ağ­zı­nı açıb, məd­hiy­yə de­yir. Ar­tıq bu cür çı­xış­lar in­san­lar­da ik­rah his­si do­ğur­mur. Yal­taq­lıq, in­di çox­la­rı­nın hə­yat tər­zi­nə çev­ri­lib.
Bu günlərdə mətbuatda ma­raq­lı bir in­for­ma­si­ya dərc edi­lib. Mə­lu­ma­ta gö­rə, 2007-­ci ilin ye­kun­la­rı ilə bağ­lı Sə­ba­el ra­yon İc­ra Ha­ki­miy­yə­ti­nin ke­çir­di­yi he­sa­bat xa­rak­ter­li top­lan­tı­da in­si­dent baş ve­rib. Bu­na sə­bəb Kuk­la Te­at­rı­nın di­rek­to­ru Rəh­man Əli­ye­vin mə­də­niy­yət və tu­rizm na­zi­ri Əbül­fəs Qa­ra­ye­vin ün­va­nı­na həd­dən ar­tıq xoş söz­lər söy­lə­mə­si olub. R.Ə­li­ye­vin de­di­yi “Bi­na tə­mir olu­nan müd­dət­də mən həf­tə­nin ikin­ci və be­şin­ci gün­lə­ri te­at­rın ət­ra­fın­da çə­kil­miş ha­sa­rın qar­şı­sın­da da­ya­nıb, na­zi­ri­mi­zin ora gə­li­şi­ni göz­lə­yir­dim. Bu, mə­nə ruh ve­rir­di” söz­lə­ri Ə.­Qa­ra­ye­vin səbr ka­sa­sı­nı da­şı­rıb. Davamı…