Öl­kə­də yal­taq­lıq küt­lə­vi hal al­ma­ğa baş­la­yıb. Yax­şı ya­şa­maq, və­zi­fə, şan-­şöh­rət qa­zan­maq is­tə­yən hər kəs gül ağ­zı­nı açıb, məd­hiy­yə de­yir. Ar­tıq bu cür çı­xış­lar in­san­lar­da ik­rah his­si do­ğur­mur. Yal­taq­lıq, in­di çox­la­rı­nın hə­yat tər­zi­nə çev­ri­lib.
Bu günlərdə mətbuatda ma­raq­lı bir in­for­ma­si­ya dərc edi­lib. Mə­lu­ma­ta gö­rə, 2007-­ci ilin ye­kun­la­rı ilə bağ­lı Sə­ba­el ra­yon İc­ra Ha­ki­miy­yə­ti­nin ke­çir­di­yi he­sa­bat xa­rak­ter­li top­lan­tı­da in­si­dent baş ve­rib. Bu­na sə­bəb Kuk­la Te­at­rı­nın di­rek­to­ru Rəh­man Əli­ye­vin mə­də­niy­yət və tu­rizm na­zi­ri Əbül­fəs Qa­ra­ye­vin ün­va­nı­na həd­dən ar­tıq xoş söz­lər söy­lə­mə­si olub. R.Ə­li­ye­vin de­di­yi “Bi­na tə­mir olu­nan müd­dət­də mən həf­tə­nin ikin­ci və be­şin­ci gün­lə­ri te­at­rın ət­ra­fın­da çə­kil­miş ha­sa­rın qar­şı­sın­da da­ya­nıb, na­zi­ri­mi­zin ora gə­li­şi­ni göz­lə­yir­dim. Bu, mə­nə ruh ve­rir­di” söz­lə­ri Ə.­Qa­ra­ye­vin səbr ka­sa­sı­nı da­şı­rıb. Na­zir di­rek­to­run sö­zü­nü kə­sə­rək, on­dan te­at­rın fə­a­liy­yə­ti ba­rə­də da­nış­ma­ğı tə­ləb edib.
Bu, hə­lə ha­mı­sı de­yil. R.Ə­li­yev na­zi­rin re­ak­si­ya­sın­dan pəj­mür­də ol­sa da, çı­xı­şı­na ara ver­mə­yib. Bu də­fə Sə­ba­el ra­yon İc­ra Ha­ki­miy­yə­ti­nin baş­çı­sı Sa­hib Ələk­bə­ro­vu tə­rif­lə­yib. Son­ra isə açıq şə­ki­ldə eti­raf edib ki, əli­nə ilk də­fə­di mik­ro­fon ke­çib və bu für­sə­ti föv­tə ver­mək niy­yə­tin­də de­yil.
Te­atr di­rek­to­ru­nun han­sı­sa və­zi­fə­li şəx­si mədh et­mə­si fa­ci­ə de­yil. Bəd­bəxt­çi­lik odur ki, bu cür adam­lar yüz­lər­lə, min­lər­lə­dir. Sa­də­cə, söz de­mək üçün on­la­ra im­kan və şə­ra­it ya­ra­dıl­mır. Əgər bu adam­la­rın əli­nə mik­ro­fon keç­sə, R.Ə­li­yev­dən də be­tər çı­xış edər­lər.
Bir ne­çə gün əv­vəl Rə­fa­el-­Coş­qun cüt­lü­yü ATV-­də can­lı ya­yım­la­nan “Çal-­ça­ğır” ve­ri­li­şin­də iş­ti­rak edir­di. Əl­li­yə ya­xın ta­ma­şa­çı da stu­di­ya­da proq­ra­mı iz­lə­yir­di. Au­di­to­ri­ya çox fə­al ol­du­ğu üçün Rə­f­a­el­lə Coş­qu­nun ağ­zın­dan çı­xan hər söz al­qış­la qar­şı­la­nır­dı. Ta­ma­şa­çı­la­rın ən­da­zə­ni aş­ma­sı qo­naq­la­rı höv­sə­lə­dən çı­xar­dı. Axır­da Rə­fa­el üzü­nü au­di­to­ri­ya­ya tu­tub, be­lə de­di: “Bəs­dir, az mey­mun­luq edin”. Bi­lir­si­niz, bu za­man nə baş ver­di? Ta­ma­şa­çı­lar Rə­fa­e­lin bu söz­lə­ri­ni əv­vəl­ki­lər­dən da­ha çox al­qış­la­dı­lar.
Mən, əl­li­yə ya­xın ta­ma­şa­çı­nın can­lı efir­də təh­qir olun­ma­sı­na zər­rə qə­dər də tə­əs­süf et­mə­dim. Ək­si­nə, bu hə­rə­kə­ti­nə gö­rə Rə­fa­e­li ürək­dən al­qış­la­dım. Əbül­fəz mü­əl­lim, Si­zin R.Ə­li­ye­vin sö­zü­nü kəs­mə­yi­ni­zi, onu aşa­ğı­la­ma­ğı­nı­zı da təq­dir edi­rəm. Lüt­fən, hər für­sət­də bu cür adam­la­rı if­şa edin. On­lar bu­na la­yiq­dir­lər.
Ya­dı­ma bir lə­ti­fə düş­dü. İstirahət gü­nü­nün ov­qa­tı­na uy­ğun ol­du­ğu üçün an­lat­maq is­tə­yi­rəm. Abır­lı-­hə­ya­lı bir ai­lə­nin qı­zı qa­ra­çı oğ­la­na ərə ge­dir. Toy gü­nü­nün sə­hə­ri qa­yı­na­na­sı tə­zə gə­li­ni qon­şu­nun ar­vad­la­rı­na qo­şub, di­lən­mə­yə gön­də­rir. Üz tut­du­ğu qa­pı­lar­da onu na­ü­mid qoy­mur­lar, ax­şam evə əli­do­lu qa­yı­dır. Qa­yı­na­na tə­zə gə­li­nin fə­ra­sə­ti­nə mə­ət­təl qa­lır, onu tə­rif­lə­mə­yə baş­la­yır. Ün­va­nı­na səs­lə­nən tə­rif­lər­dən xoş­hal olan gə­lin de­yir: “Bi­rin­ci də­fə qa­pı­nı dö­yən­də az qal­dı ki, ye­rə gi­rim, pu­çur-­pu­çur tər tök­düm”. Bu söz­lə­ri eşi­dən­də qa­yı­na­na bərk se­vi­nir. O, üzü­nü gə­li­ni­nə tu­tub, be­lə ca­vab ve­rir: “Qorx­ma qı­zım, o tö­kü­lən tər de­yil, abır su­yu idi. Bun­dan son­ra sə­nə za­val yox­dur”.
Tə­əs­süf ki, in­di çox­la­rı­nın üzün­də abır su­yu qal­ma­yıb. Və­zi­fə­li şəxs­lə­rin ka­bi­net­lə­rin­də, qə­bul otaq­la­rın­da tö­kü­lüb…

Yazıya səs verin

• (6 səs, təxmini: 4.17 ilə 5)
  
   Loading ...