Gəncliyin üsyanı

Dayandırın yağışı,
Günəşi susdurun,
Biz, köpəkləri təpiklə döyüb öldürən,
Amansız adamların arasında doğulmuşuq…
Qoruyun özünüzü…

Atanızı şah,
Övladınızı kölə olmağa qoymayın…

Torpağın üstündə yaşayın, amma
Heç vaxt torpağın dadına baxmayın…

Dilinizdə əzbər olsun bu qayda:

Nə çox kiçik, nə də çox böyük…
İnsan boydaca olaq,
İnsan boyda…

***

Bəzən hər şeyi uzunluq
Vahidi ilə ölçüb
Yaşamaq istəyir adam..
Məs: Bir neçə sm gülüş,
Bir neçə sm ağlamaq,
Bir neçə sm arzular…
Bir neçə sm nəşələnmək…

Beləcə hər bir şey asan…
Amma ümumi sahəsi
1 kv.m –dən artıq yer tutmamalısan…

Mövlud Süleymanlıya

Göydən kədər tökülür…

Babamın əlindən öpdüm,
“Əlimi seliklədin”- deyib
barmaqlarını köhnə pencəyinə sürtüşdürdü…

O gündən sonra
Beynimdə nələr dolaşmadı…
Bir səhər günəşi,
Bir səhər dənizi,
Bir səhər adamları
Güllələmək istədim…

Oxunan muğamatlar,
Bağırılan segahlar
Gözlərim önündə ağlaşan
Adamları canlandırdı…

Xalq ağlamağa başladısa
Məğlubiyyətlər tükənən deyil…

Göydən göz yaşı tökülür…

Bir gün şaxta pəncərəmi
Çilik-çilik elədi,
Qırıq şüşələri əlimə götürüb
Damarlarımı kəsmək istədim…
Torpaq göründü pəncərədən…
Dostlarım göründü… Dayandım…
Həmin gün axşama qədər yağış yağdı…
Axşam tərəfi babamın
qəbrini ziyarət etdim…
Başdaşındakı şəklinə baxıb
Gülümsündüm,
Amma o gülmədi…

Uzaqlardakı evlərin pəncərələri açıqdı,
Adamlar havadakı sülhün ətrini
Buraxırdı evə…

Göydən nifrət tökülür…

Bir axşam səsimi belə çıxarmadan
Göylərə baxıb eləcə güldüm…
Heç nə istəmədim Allahdan…
Vallah…

Göydən sevgi tökülür…

Bu məmləkətin unudulmuş portretləri

I yazı

Onun yanına baş çəkdiyim vaxtlarda
Məni yalnız
Üz-gözünə hopmuş toz
Kədərləndirir…
Unudulacağından qorxuram…

Göy üzü insanlara yalnız
Öz rəngilə tanışdır…

Onun pəncərəsindən
Göy üzünün rəngi aydınca sezilir…

Men siqaret yandırıb sakitcə dayanmışam,
O isə hörümçəyin torunda uzanıb yatır…

II yazı

Qarşıma çıxan adamlar
Mənə kimlərisə xatırladırlar…

Bu tanışlıq insanların içində ölüb qalmış
Doğmalıqdır…

Adamların üzündə kədər,
İçlərində qorxu var…

Bu məmləkətin görünüşündə bir yadlıq
Duyulur…
Fəsillər dəyişməmək
Günəş çıxmamaq
Külək əsməmək
Qorxusu ilə üsyana qalxır…

Körpələrin içindən
Səbəbsiz yerə dəlicəsinə ağlamaq keçir…

Ümidlər köhnədir, lap köhnə…

Senin pəncərəndən çox az şey görünür,
Məs: Sevgililərin hər gün bu parkda görüşü,
Get babanın tüfəngini gətir,
Vur bu görünüşü…
Vur, yox elə…

III yazı

1925-ci ildə
bu küçədə yaşayan adamlar
ağ-qara rəngdə idilər,
sürətlə hərəkət edir,
görünüşlərində cızıqlar var idi…

Tozun içində idilər,
Son səhifələri cırılmışdı…

Bu küçədə yaşayan adamlar
Hər günün xəbərlərini oxuyur,
Hamısına da sevinirdilər…

Havanın necə olacağından xəbərsiz idilər…

Biz bu küçədə yaşayan adamların
Qalıqlarıyıq…

Bu göyün üzünü biz yaratmadıq,
Biz çəkmədik adamların üzündəki cizgiləri.
Biz insanlara bir ömür bəxş etmədik
Biz insanları yaşamaqdan məhrum etmədik…

Adamlar gülümsəmək üçün yarandı

Biz bu qapısı bağlanan metrolardan,
Balaca liftlərdən, saqqız çeynəyən adamlardan,
Qışqıran və təpik vuran polisdən,
Cırıq ayaqqabılardan,
Qırıq stəkanlardan
xilas olmaq istəyirik!!!

Bizə kömək edin…

Yandırın küçələrin lampalarını…

Yazıya səs verin

• (3 səs, təxmini: 3.67 ilə 5)
  
   Loading ...