İnsan. Əlbəttə, insan idi. Hamı kimi, əlli, ayaqlı, gözlü, qaşlı, qulaqlı. Yeriyir, dayanır, oturur, yeyir, içir, danışır, dinləyir, hətta imkanı olanda yatır.

Xəyanət
Xəyanət təkcə basqasını sevmək deyil
Həm də məni sevməməkdir, qadınım.
İlk dəfə bunu tanrı etdı

Tanrının ağlamağı (Pritça)
Adam çox oxumuşdu, bilikli idi, beyni türlü “izmlərlə” dolub tıxanmışdı. Ancaq iş elə gətirmişdi ki, Adamyeyənlərin əlinə düşmüşdü. Adamyeyənlərin başçısı deyinir, acıqla onun üstünə çımxırırdı:

Mən payız oxuyuram
Ağaclar xatirə dəftəri olur payızda,
Paltarları sözlə dolu,
Hər gün yarpaq vərəqləyirəm,
Mən ağac oxuyuram,

Preambula: Bu yazı özlüyündə bir söz demir; çoxusu bizə məlum məsələlərdən danışır. Buna görə oxucudan əvvəlcədən üzrlər diləyirəm.

1. Nəsə elə…
Kompyuter yanında kaktus kimisənsə
çoxdandı,
Telefonun susursa
Qraham Belin səsiylə

bəlkə… bir daha şeir yazmadım
yazmamağımın min bir nədəni var
bəlkə
min birdən də çox
minindən biri
bu dünyadan gedəndə

16 yanvar doğum günüm idi; telefonumu təbriklərə qapadıb, oturub bu yazını yazdım; həmin gün məni anmış bütün dostlara təşəkkürümü bildirir, üzrxahlıq edirəm.

Bu pyes Azərbaycan ədəbiyyatı üçün “daimi olan bir mövzu”dadır. Kim dəli, kim ağıllı? Kim sağ, kim ölü? Kim pak, kim günahkar? “Obyekti” əlindən alınıraq türməyə atılan biznesmen, yoxsa onu şərləyən polis rəisi? Qarabağda döyüşüb kontuziya almış dəli məhbus, yoxsa onu dostunun üzünə durğuzmaq istəyən müstəntiq?

DİVAR
Dörd divar arasında
kiçilir göy üzü də
bir həsrət
dolanır göy üzündə

Bu gün ayın doqquzudur
Dünən isə səkkizi idi- düz yarım saat bundan əvvəl…
Axşamınız xeyir!
Bir az bədbinləşmək lazımdır

Öküz qanı
Sabahdı, sübhdü, ertədəndi…
Yol gedirdik
Yanımdaydın, əlimdən tutmuşdun
Hər şey boş, hər şey mənasızdı

Qardaşım atağız bir kişi olub, belə deyək, gəncliyi modifikasiyaya uğrayıb. Ay budu ha, deyirsən, indicə durub aləmi qatar bir-birinə, uşağı-böyüyü kəllə-kəlləyə vurar.

Bağlamaq istəyirəm
Sənsizliyin qapısını…
Açmaq istəyirəm
Sənə doğru gedən yolların hamısını.

- Diqqətlə baxın, xahiş edirəm… Baxın, oğlandı… XXI əsrdə cavan oğlan, məktəbli… İlk olaraq ayaqqabısına fikir verin-  qara, sadə…. Hələ şalvarı- heç kimin ağlına gəlməz…

Günəş şəriksiz, mənim-sənin, sərhəd-filan tanımayan nuru, işığı ilə bütün dünyanı minnət-sünnətsiz işıqlandırmışdı. Amma məhəbbətlə Günəşin başına fırlanan, onun işığına tapınan Yerdə torpaqları

Günəşi sondur, sonra gəl
Bilmirəm bu gur süni işıq
Niyə gözlərimi belə qamaşdırır
Allahın da sarayına elə belə böyük bir çilçıraq yaraşır
Nəfəsim, günəşi söndür, sonra gəl

Adam məni o qədər bezdirdi ki, lap dəlirtmək dərəcəsinə gətirdi. Harda görür daha demir yeridi, ya yeri deyil, başlayır ki – şair mənim şeirim nooldu?

SON MƏNZİLƏ İLK MƏKTUB
Fərhad Meteyə
Salam, dostum, necəsən?
Eşitdim mənzilini dəyişmisən gecə sən.
Sən,  “bir azdan- deyirdin- ölüm dəyişəcək yerini,

əlləri düyməli
sol biləyində
nəzər muncuqlu qolbağı
kenquru kisəsindən
bir cocuq güldü üzümə…