Günəşi sondur, sonra gəl
Bilmirəm bu gur süni işıq
Niyə gözlərimi belə qamaşdırır
Allahın da sarayına elə belə böyük bir çilçıraq yaraşır
Nəfəsim, günəşi söndür, sonra gəl

Adam məni o qədər bezdirdi ki, lap dəlirtmək dərəcəsinə gətirdi. Harda görür daha demir yeridi, ya yeri deyil, başlayır ki – şair mənim şeirim nooldu?

SON MƏNZİLƏ İLK MƏKTUB
Fərhad Meteyə
Salam, dostum, necəsən?
Eşitdim mənzilini dəyişmisən gecə sən.
Sən,  “bir azdan- deyirdin- ölüm dəyişəcək yerini,

əlləri düyməli
sol biləyində
nəzər muncuqlu qolbağı
kenquru kisəsindən
bir cocuq güldü üzümə…

Yerlə göyün arasında – günəşin altında, tənha qovaq ağacının üstündə bir leylək can verirdi. Günəşin istisi, acından civildəşərək vurnuxan körpə balalar və ağacın dibində yerini rahatlayıb mürgüləyən təkgöz tülkü ölüm məqamını daha da cansıxıcı edirdi…

Yeni əsrdə doğulacaq Məlikməmmədə xəbərdarlıq üçün yazıldı
Yenə qaranlıq quyudaydı. Amma bu dəfə heç bir yol görünmürdü. Kipriklərini nə qədər qırpdısa zülmət çəkilib getmək bilmirdi, elə bil dünyada qaradan başqa rəng yoxudu.

Şəbnəm (tərkedişlərin şeiri)
qarşımızda boş qədəhlər
yan masada mənasız qəhqəhələr
telefonun çalır fərqində deyilsən

OLMUR
Elə gözlərində yox oldu həyat
kimsə bilmədi nələri itirdim
Nələr qaldı yarı yolda
susmağa məcbur

Tənqid.net jurnalının redaktoru, filoloji elmlər doktoru
Azərbaycan Respublikası Prezidenti Administrasiyasının rəhbəri, akademik Ramiz Mehdiyevin “İctimai və humanitar elmlər: zaman kontekstində baxış” məqaləsi elmi və ədəbi ictimaiyyət arasında çox böyük rezonans doğurmuşdur.

Sual: 1. “Qara pencəy” i kim yazıb?
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
O. pencəyini çıxardı.

Bir ərən istərdim,
Yalnız mənim olsun!
Bir ərən istərdim,
Yalnız onun olum!

Qadın hər şeyə çoxdan, lap çoxdan tüpürmüşdü. Təkcə qarşısında dayandığı bu  kənarları haşiyəli güzgüdən başqa. Elə onun həyata doğru uzanan bütün yolları da bu güzgünün qarşısından başlanırdı. Məhz bu güzgünün qarşısında o, hamıdan qürurlu, hamıdan güclü olurdu, varlığı təsdiq olunurdu.

Gözləri yerə dikilmiş
xiyabandakı işıq dirəkləri kimi,
dilənir bəbək qız
dişləmək istərdim gözlərindən saçan işıq şüasını

Günəşli yaz günü, səma mapmavi olanda, mapmavi səmada ağappaq buludlar  ağır-ağır süzəndə  öləcəyəm. Gözlərimi  qapamazsan, məni qucağına götürüb gedərsən üzü gündoğana. Birinci təpəni aşar, ikinci təpəni aşar, üçüncüdə dayanıb qəbrimi qazarsan.

Mamed
Kənddə suçu işləyirdi Mamed,
Onu yoldan çıxartdılar-
kənd yolundan…

Gecə yarıdan keçmişdi. Axşamdan aralarında başlayan mübahisə isə hələ də davam edirdi. Cahangir nə əncam eləyirdisə şəhərli qaynını onların rayonunda aptek açmaq fikrindən daşındıra bilmirdi:

KARSIZ  ƏLAC
Şeir yaz!
kəlmələrdən kəndir hörüb
kədərini dardan as!

1.Son və bədbinlik
Son yoxdu.
Sonra var.
Birdən sonra iki gəlir, ikidən sonra üç. Sonra… Sanamaqda davam edin, sonrası gələcək. Sonsuzadək.
Heç nə sonuna çatmır, hər şey sonrasına çatır.

Onu arabir universitetin həyətindən keçib gedən görürəm. Bəstə boy, beli əməlli-başlı bükülmüş, gözündə eynək qoca bir kişidi.

Siqnal
 
Tanışdır siqnal səsi
axşamlar
işıq dirəkləri altında
duran qadınlara.