indi
didilmiş ayaqlarmın üstünə basmıram
daşlaşmış pəncələrim yorğunluğun
alır
havasızlıqda…

İçəri girəndə sinif yoldaşlarımın bir yerə yığışdığını gördüm. Adətən onlar çox nadir halda toplandıqlarından məni maraq bürüdü. Hiss elədim ki, nəsə  bir iş var.

Əslində onun özünü də  bir cümləlik yazıya yerləşdirmək olar.
“Bu, şeir deyil. …Bu, kəbindi əslində…”

Oğlum, qapını aç, qapıda bir külək ölür
Bəlkə dünən sındırdığın budaqdı
Oğlum, qapını aç, qapıda bir külək ölür
Bəlkə dünən əkmədiyin ağacdı
Bəs niyə qapımızda ölsün bu gözəl külək?

Çağdaş Türkiyə şeirinin maraqlı imzalarından biridir. 1961-ci ildə doğulub. 1982-ci ildə İstanbul Universitetinin ədəbiyyat fakultəsini bitirib.

Maral xanım bərk xəstələnmişdi. Oğlanları, qızları başına pərvanə kimi dolanır, həyat yoldaşı əldən-ayaqdan düşüb az tapılan bahalı dərmanları yerin deşiyindən, yəni apteklərin piştaxtasının ən gizlintili yerlərindən tapıb alır, gətirib xanımına çatdırırdı.

Kəmaləddin  Qədimin şeirləri haqqında
Onun poeziyaya gəlişi səssiz, haraysız oldu. İlk illərdə yaşıdları arasında heç seçilmirdi də. Yaxşı bilirdi ki, poetik istedadı hələ cilalanmayıb, çox oxumaq, həyatı, insanları müşahidə etmək, adidə qeyri-adini, anda zamanı görmək üçün çox çalışmalıdır

Hərəni bir ev gözləyir
Suç axtarma ildə, ayda,
əzəldən belədir qayda,
viranə qalmış sarayda
yengələri yel oynadır.

Lola cənub bölgəsindən idi və ondan kasıb əyalət qoxusu gəlirdi.
Amma əyalət əlamətlərinin onun sifətinin hansı hissəsində daha çox sezildiyini deyə bilmərəm – almacıq sümüklərindəmi, ağzının qıraqlarındamı, ya gözlərinin içindəmi…

Günəş gülümsəyir, ağaclar fərəhlə yırğalanır, gömgöy otların  üzərində hava həsrətlə ilğımlanır, dəniz tərəfdən əsən, evlərin arasıyla burularaq gələn külək sırtıqcasına qızın sifətinə çırpılır, saçlarını üz-gözünə dağıdırdı.

Qoşa ölür valideynlər…
Üç yaşındaydı anam,
anası öləndə…
Babam evlənmədi

I hissə
Mənim adım Ştayndır. İnsanların əsəbləri ilə oynamağı çox sevirəm. Birinci dəfədən özümü sizə cüvəllağı kimi tanıtmaq istəməzdim, amma insanları qıcıqlandırmaq mənə həyatda ən çox zövq verən şeylərdən biridir.

Amma sən yoxsan
İlk  kəz bu şəhərdəyəm,
bu şəhər sənin şəhərindir;

pilləkənlərlə qalxırsan 3 – cü bayıl küçəsinə
dayanıb nəfəsini dərirsən hərdən. azaldığını
görüb pilləkənlərin sevinirsən. bir az sizif
sevincini, bir az da kədərini yaşayırsan –
düşündükcə sabah yenidən bu pilləkənlərin
yolunu gözlədiyini:

Gece zülmü
Gecə…
Tənha pəncərə önündə
Belibükük bir kölgə…

Kənd arvadlarının gördüyü qara-qura yuxular Kəndxudanın kürkünə birə salmışdı.
Kəndxuda özü də son vaxtlar qəribə yuxular görürdü; bir başından möhür, o biri başından cəza vasitəsi kimi istifadə etdiyi simli qamçısı ilana çevrilib

İşığın Arxasında Qələm
söz düşüb qələmimin ucuna
dəyməz günəş çıxınca günəş
düşür dağlara doğru gedən yalan
nə varsa mənim doğru yolum üstündə
altında qalır ayağımın biri yerdə

qızına adımı qoyma
mən adda xanımların
bəxti gətirmir…

qonaq qapısı
piratlar gəmini çox xoşlayırlar,
bağrımın başında yelkən ağarır.

… Tak-taraq, tak-taraq, tak-tarak…
Bu nə duzsuz adamdı, yekə kişidi, dişləri ağara qalıb, barı boyundan utanmır. Kişi xeylağı belə əzilib-büzüldüsə heç nə…