Yazı yazdığım vərəqlərin
üstünə düşən yarpaqları öpürəm
Ağacların qurumağında qocalıram, Səda!
Amma hələ də bilmirəm – necə unudurlar adamı?
Bilmirəm…

Üzümü cırmaqla
Saçımı dağıt!
Sən dünən sığınacaq idin
Bu gün  – xilas
Sabah
Sabah da sadəcə OLMAYACAQSAN
Mənsə hələ də bilmirəm – necə unudurlar adamı?
Bilmirəm…

sabah yenə saçlarım çirklənəcək
quruyacaq əllərimin kobud dərisi
sabah yenə dodaqlarım səyriməyə
gözlərim ağlamağa hazır
sabah yenə həyat boz,
sevgi uğursuz…
«…mənsə yazı yazdığım kağızın üstünə tökülən
yarpaqları öpürəm…»
amma bilmirəm – necə unudurlar adamı?

Heç vaxt heç nəyi heç kimi unutmadım, Səda!
sevgilini burax,
insanı keç,
mən heç
səkkizinci sinifdə oxuyanda
köhnəliyindən
elə əynimdəncə cırılıb-çıxan
köynəyimin solğun yaşılını unutmadım

sevgilini burax
insanı keç
….heç, Səda, heç…ağlamıram
üzümü cırmaqla
saçımı dağıt

2)

Bəsdir!
Nə vaxta qədər
dibçəklərdən, güldanlardan
nazlı-nazlı boylanan gül-çiçək şəkilləri asılacaq
başımızın üstündən?
Bəsdir!
Nə vaxta qədər
damarlarımızı doğrayıb,
özümüzü asıb, odlayıb,
başımıza güllə çaxıb, öləcəyik?
Bəsdir!
Bir dostun sarılmağından,
bir mahnının sədasından,
bir kişinin öpüşündən ölmək istəyir adam!
Çoxdumu?

Onsuz da,
ağrısını unutduğun anda bitir kişi,
qoxusunu unutduğun anda bitir dost
sevdasını unutduğun anda bitir mahnı…
bir də, gözünün önündə
çoxlu-çoxlu insanların qocalıb-öləcəyini
xatırladığın anda bitir həyat!
Bitir, amma sən bilmirsən
Bilmirsən!
Sən anları yaşamırsan
sən anları xatırlayırsan
sonradan, heeey, sonradan…

Sən ancaq adamların qocalmağına
əşyaların köhnəlməyinə dözə bilmirsən
uşaqların ağlamağına dözə bilmirsən
bir yerə yığıb bütün körpələri
titrəyən əllərinin arxasıyla
silmək istəyirsən bütün göz yaşlarını
sonra da biləklərini doğramaq
hər gün daha çox
hər gün daha çox iştahla baxırsan damarlarına
hər gün daha çox uzaqlaşırsan insanlardan
Axı bilirsən:
bağrına basdığın dost öldürmür adamı,
sevdasına düşdüyün mahnı
ağrıya-ağrıya öpdüyün kişi öldürmür…

3) Gülümsəyən işarə…

Okeanın sahilində
İntihar edir balina.
Bu balıq nə Yesenindi,
Nə də şairə Marina.

Bezib, özünü öldürür
Səbəbi, niyəsi budu
Okeanda nəhəng balıq
Olmağın əvəzi budu.

İçi böyük adamların
Gen dünyada bir yeri yox.
Bizim böyük şəhərlərin
İntiharlıq sahili yox.

Elə-belə yazdım bunu,
Dedim, üzünü güldürüm.
Elə tənhayam ki, dostum!
Bəlkə özümü öldürüm?

Məndən əvvəl damarımı
İçimdəki qorxu kəsər
Sol döşümdəki ağrını
Ya ölüm, ya yuxu kəsər…

SƏNDƏN SONRA

səndən sonra,
bir sənsizlik doğulacaq.
sənsizliyim
bir yaşına,
üç yaşına,
yüz yaşına,
dolacaq.
həyatda
sənsizlik əlimdən tutacaq,
gözümə baxacaq.
güllər,
çiçəklər,
ağaclar
sənsiz qalacaq.
tanrım hər şeyi əlimdən alacaq.
səndən sonra tənhalıq başlayacaq,
mənə yaxın olacaq
heç nə əvəzedilməz deyil.
sənin də yerini
sənsizlik tutacaq

ROBİNZON

28 il tənha adada yaşamış Robinzon Kruzoya
həsr olunur

eh, Robinzon, Robinzon
həsəd aparıram sənə,
və sənin tənha adadakı
təkliyinə…
yanına gələ bilsəm bir gün
tərcuman ol mənim üçün.
tanıt məni balıqlara,
quşlara
qonşu adadan gələn vəhşilərə
de onlara
«yeni bir qərib gəldi bu yerlərə»
son kərə
vida söylə dənizlərə,
sən insanlığa qucaq aç
mən təkliyə…

RUHLAR AĞLAYIR

hər gecə ruhlar ağlayır
pəncərəmin önündə
mənə nə var,
eşitsəm də
boş verirəm onları
hər gecə ulaşır.
Ölmüş sevgilərimin ruhları.

MƏNİ UNUTMAQ

məni unutmaq asandı
gözlərini yum, onacan say,
ürəyində birini tut və məni unut…

MƏNİM GETMƏYİM

təkliyindən ağlasa bu şəhərin küçələri,
bilin ki, bir gün səhər,
mən getmişəm kəndə,
və dönməyəcəm bir də.

EYNİ ŞEYLƏR

qaçmaq,
dayanmaq,
tövşümək…
yenidən
qaçmaq,
dayanmaq,
tövşümək…
24 ildir həp eyni şey.

MƏNALI GÜLÜŞLƏR

ha, ha, ha…
qah, qah, qah…
yaman gülməliydi,
bir az öncə,
sakitcə deyil,
gülə-gülə seyr etdiyim bu mənzərə
gündə təkrar olunur bir kərə
bunu məndən başqa kimsə görmür?
Görürsə görəsən niyə kimsə gülmür?
Günəşin batışına…

QOLSUZ ƏSGƏR

mən müharibədən şikəst qayıtmış,
gəncliyi sönmüş,
istiqbalı batmış əsgərəm.
«Şah Abbas» camesinin önünə gəlirəm,
hər gün.
hər kəs əllərini allah dərgahına qaldırıb dua edir.
mən də dua edirəm,
camidə.
əlimi qaldırıb dua etmirəm.
əfv et məni allahım!
bəlkə də dua edənlərin hər birindən çoxdu günahım.
əllərini qaldıranlar ümidlidir əfv ola günahı.
mən də
duadan sonra salavat gətirib əlimi üzümə çəkmək istəyirəm.
bunu etməsəm hirsləndirmərəm ki, allahı?
Eh…
bir də mənim əllərim yoxdu axı…

CƏHƏNNƏM GÜNDƏLİYİNDƏN PARÇALAR

hər şey yenidən başlanır,
yenə də yanmış dərim təzələnir,
yenə də əvvəlki tək şişman görkəm alıram,
yenə toppuş yanaqlarıma qan dolur.
yenə də etdiklərimi danıram.
təzədən istidən sıxılmağa başlayıram.
təzədən alışıb yanıram.
hər şey yenıdən başlanır.
Eh, bura cəhənnəmdi ki…

ÖLÜM ARZUSU

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ
yumam gözlərimi, yumam bir sabah.
mələklər ruhumu çəkə göylərə,
axı, bu dünyada kimim var allah.

elə gözləyirəm
ölümüm gələ,
cismimi qoysunlar qara torpağa,
bu yetim dünyadan əl üzüm gedim,
bir adam tapmıram dərd danışmağa

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ,
bir kimsə görməsin üzümü burda.
deyirlər o dünya haqq dünyasıdır,
bəlkə anladılar sözümü orda.

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ,
bürüsün dostları qəm qucaq-qucaq.
hələ yaşayıram dost deyən çoxdu,
görəsən öləndə kim ağlayacaq?

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ,
bəhanə tapılsın gül qoparmağa.
heç vaxt görüşümə gəlməyən insan,
vaxt tapsın qəbrimə gül aparmağa.

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ
dalansın ruhuma bu rəngsız çiçək.
tanrı da başından eləsin məni,
qəbul olunmayan dualarım tək.

elə gözləyirəm,
ölümüm gələ,
bir də istəmirəm çıxam bu yaza.
qələm dostlarıma bəhanə verəm,
hərəsi oturub bir şeir yaza.

Həyatın dibi

…Mən hamıdan yüksəkdə özümə yer eləyib də
Allaha ən yaxın olanda da
Yəni vaqonun 3-cü mərtəbəsində-  yük yerində
Bakıya gedib-gələndə də
Həyatın dibində olmuşam əslində

Mən bir əyalət yazarı
Kimi stolunun başında bilir söz yerimi
Kimi bir qəbir daşında bilir söz yerimi
Kimi də yazdığımda özünü görüb
Məni qızıl-ala qan içində görmək istəyir
Mən isə həyatın dibindəyəm

Dişlərim öyləsinə sıxılı ki
Heç radikal dindarlar Allaha belə bağlı deyil
Yumruğum öyləsinə sıxılı ki heç müxalifət belə birləşməyib
Gözlərim öyləsinə kinlə dolub ki
Heç  iqtidar adamlarının cibi elə dolmayıb
Amma bu dindarlardan , bu müxalifətdən, bu iqtidardan üstünlüyümlə yenə
Mən həyatın dibindəyəm

Ayağa düşənlər başa düşməz məni
Mən zamanla ayaqlaşmadım ki
Mən zamanla qoç kimi kəllələşdim
Zaman divar oldu önümdə
Başımı divara döydüm yəni
Amma istər ağ qoç, istər qara qoç deyin mənə
Yenə zülmətlərdəyəm
Yenə həyatın dibindəyəm.

Uşaqlıqda çox qazan dibi qazıtlamışam
İndi də həyatın dibini qazıtlayıram
Gor qazıram özümə
Elə burdaca, elə həyatın dibindəcə

Alma arağı

Molla bu dəfəki sərxoşluğumu
Mənə ayıb tutma
sən bunları yaxşı bilirsən
biz neçə minincisə babamızın
Bir dişləm alma yeməyinin güdazına düşüb
Yaşamağa məcburuq bu cəhənnəmdə

Mən də almalardan qisasımı almışam
Əvvəl onları doğram-doğram elədim
Sonra bir çəlləkdə həbs elədim içalatları qıcqıranacan
Bunula da ürəyim soyumadı
Sonra qır qazanında qaynadırmış kimi
Bir cəza verdim onlara

Daha sonra onların göz yaşlarını da içdim
İçdim acgözküklə qanlarını içirmiş kimi
Lap vampirə dönmüşdüm
İndi başımda cənnət havası

Kafir qızı kafir

Sənin də gözlərində kədər
Sənin də gözlərində yaş
Gözlərin adam yemir daha
Gözlərin oruc tutub
Gözlərin mömin olub

Sinəndə qoşa minarə
Sinən də mömin olub

Ayaqların neçə çiyinlərdə mələk olub
Və ayaqların altında cənnət
Ayaqların da mömin olub
Başdan ayağa möminsən, zalım

Amma o butulkayabənzər baldırların sübut edir ki
Sən ən yaxşı şərab kimisən
Qaldıqca qiymətin artır, keyfiyyətin artır
Kafir qızı kafir

Diz ağrısı

Mən ki diz çökmədim-
çörəyi dizinin üstə olanların önündə
Mən ki dizin –dizin sürünmədim
-vəzifə dalınca, şöhrət dalınca,
Niyə sızlayırsan, dizim

Bir onu anlamadım ki-
siyasətin qarlı qışında-
yeni yollar açmaq mənasızdı
Köhnənin ayağı sürüşkən siyasətçiləri- yolları buza döndərib-
buz üstə yağan qar aldadıcıdı
Sürüşdüm birdən-birə…
Ona görəmi sızlayırsan, dizim

Mən ki hər yelə əsməmişəm
Hardan tapdı yel səni
Niyə sızlayırsan, dizim.

Bəlkə küsmüsən məndən
Azmı qucaqlamışam səni
Tənhalığın qaramat küncündə
Niyə sızlayırsan, dizim

Bəlkə də ürəyimin ağrısını özünə çəkibsən
Dizsiz ayaqsız yaşamaq olsa da
-ürəksiz yaşamaq mümkün deyil
Sağ ol,dizim
Amma məni yarı yolda qoyma
Bu ölkədən baş götürüb
Qaçmağım var hələ

Yaddan çıxmaz Qarabağ

Bizə general oldu-
genimizdən gen olanlar
Genitdilər bizləri sıra dağlardan, gen dərələrdən
Oxutdular bizlərə-yaddan çıxmaz  Qarabağ

Ya gül ya xar Qarabağ
Yandırıb yaxar Qarabağ
əldən çıxar Qarabağ
yaddan çıxmaz Qarabağ

Sinə daşlarınnan örtülür burda
Sinə düyünləri, sinə dağları
Tələb olunanda insan haqları
Yaddan çıxmaz Qarabağ

Qarabağın düzü var
Hansı sözün düzü var
İki partiya bir olsa
Kimin ona sözü var

Hazıra nazirlər, bazara nazirlər
Villalar ucaltmaq istər bir gün
Orda bellərini boşaltmaq istər bir gün

Biz döşlüklərimizə güllə darağı dolduraq
Qanımızı töküb Qarabağı alaq
Orda o qanımız tökülən yerdə
Bir müğənninin döşlüyünə pul basan kimsə
Bizi dübarə qovsun Qarabağdan
Və görək ki, yaddan çıxmaz Qarabağ

Tabutdu çiynimizə gələr
Ağrıdı eynimizə gələr
Fikirdi beynimizə gələr
Yaddan çıxmaz Qarabağ

Aliment alan gözəl

Yadındamı uşaq vaxtın-
atandan pul alanda necə sevinməyin
Elə uşaqkən də ərə verildin-
ata evindən gələn paylara eləcə sevindin
Sonra boşandın, boşlandın
Boşalmaq ehtirasın doldu, daşdı

Bir az ata evində yaşadın
Gördün atanın da, baldızlarının da ürəyi daşdı
Məhkəmə aliment kəsdi sənə
İndi ilk alimenti alanda niyə ağladın
Apar o pulu uşağını sevindir .
… bax, məhkəmədə ev davasına çıxan bu fahişə
Sənə necə müştəri gözünnən baxır
Bax,neçə evlər yıxılan bu məhkəmə binasında
-bir qaranquş yuva qurub
Ya qaranquş olmalısan ya da fahişə
Hamı qınayacaq səni
- qaxılıb oturmadı ər evində- deyəcəklər
Bu xarabada ən yaxşı arvadlar
ər evində qaxılıb oturanlar sayılır
bu xarabada ən yaxşı kişilər
türmədə oturanlar sayılır
sən indi türmədən qaçmış kimisən
hamıdan qaçmalısan, hamıdan .
…amandı aldanma sənə maral deyənlərə
Sən innən belə maral yox
Toyuq olarsan kimlərəsə
Yumurta çalxaladarlar sənə
Arxasını yazmıram

böyüməyi öyrənirsən
yaşamağa yol gəlirsən
hardan gəldiyin bəlliykən
hara gəldiyini hələ bilmirsən

sənə rəngli bələklər
əllərim boyda gömləklər
çiçək bəzəkli ləçəklər alacaq nənən
görərsən
bir bilsən necə gözlənilirsən…

gecələri oyaq qalacaqsan deyirlər
bir qurtum süd istəyib ağlayacaqsan deyirlər
bircə mənim
təkcə mənim qoynumdaykən
ovunacaqsan deyirlər

anladım, qızım
anladım
sən
məni hamıdan çox sevəcək
sən
mənə hamıdan çox güvənəcək
sən
məni hamıdan çox üzəcək birisən
və hər şeydən çox
və hər şeydən çox
məni atana
məni həyata
məni dünyaya bağlayacaq birisən
qram-qram böyüməklə
ömrümə yol gəlirsən…

artıq ilk üsyanlarını duyuram
ilk vətənin dar gəlir sənə
əl-qol atırsan
mənəmi can atırsan, qızım
dünyamı çağırır səni?
yolun uzun…
ömrün uzun…
nə tələsirsən, quzum?!

Səni sevgidən yoğurduq
Sən ağrıdan doğulacaqsan
ilk səsinlə
ilk nəfəsinlə
yeni dünya doğuracaqsan
ürəyimin altında böyütdüyüm param,
üzünü görmədiyim,
səsini duymadığım,
qoxunu almadığım
Yavru balam
atandan məni sevməyi
anandan ağlayanda da gülməyi öyrən
səni gülən görmək istəyirəm, körpəm
gülməyi öyrən…

2 mart 2010
00:07

Susmaq şəklinin abbreviaturası

salam vicdan məhbusları
bəri uzadın biləklərinizi qandalları qırım
əlləriniz azadlığın isti nəfəsini içinə çəksin
barmaqlarınıza azadlıq qanla dolsun
oturun məmləkətin süfrəsində
poxla ətirlənmiş pendirdən
damarlarına iynə yeridilmiş banandan dadın
sonra bir yerdə dua edərik bizə bu nemətləri verənlərə
hacı kərbalayi müəllim rəhbər başbilənlərə
dünyada yaltaqlar durduqca
heç bir yerdə heç kəsin
ayaq səsləri eşidilməyəcək
dünyada yaltaqlıq barmaqlarda dinməzcə yerimək qədər əbədidir
üzütükbitməz məmur töküntüləri öz deltalarında bardaş qurub
belə haqq qazandırır vicdanını
kişi bakirliyini ağacların canından rəndələnən
yarpaqların qanı üzünə çıxmış yaşıl kağız əskinaslara
qurban verərkən
qaş qaralan yerdə bitən ağacların altından axan yumşaq yerlərinin
çeşməsindəki zəhrimarla
dünyaya yenicə gözünü açan qoca qoyunları
çarmıxa çəkər
müqəddəs su adıyla
qadın hərisliyini öz zirzəmisinə axıtdığı selikli göz yaşları ilə söndürər
hacı kərbalayi müəllim başbilənləri
ləyaqətsizliyin qara rəngi ilə üzünü örtmüş
araba şüşələrinin arxasında
açılıb-örtülməkdən uzanmış
qapı dəstəyi kimi utanar hər gün görüşdüyü insanların üzünə baxmaqdan
küçə qancığları
nəhayət qapalı yerlərini tay-tuşalarının qurşağına açar
acanda sahibinə qayıdar
həbi qulağımıza yemirik ki
ya da arxadan ağzımıza axmır ki
heç ağzımızın qapağından mədəmizə də tökülmür
maye ola-ola
fahişəliyini günə verir
hacı kərbalayi müəllim rəhbər başbilənləri
təbliğat şitləri
arxasında uzun dirəklər üstündə duraraq
və bir insan nəfəsi
onun adı vicdan məhbusu
soyadı Azadlıq

Bir ucu ölümə aparan ümüd

ümüdlər gələcəyə atılmış tilovdu
gələcəyə atılmış tilovdu ümüdlər
dünyaya ümüdlə gələn körpə qızcığaz
həyatda ümüdlə bacı, xala, bibi, nənə olur, sonra ölür
ağacdakı yarpaqlar da eyni ahənglə doğulur, ölür
…əbədiyyət xəzan yarpaqlarıdır

nurani nənənin qocalan ümüdləri
körpələrin sifətində yenidən doğulur
yeni köçmüş gəlinin ümüdləri isə onun böyründə yatır
dünyaya yeni ümüd gətirmək üçün

zavallı cocuq!
elə bilir ki, anası onun könlünü almaq üçün
özünü yuxuya verib
indi onun həyatda yeganə təsəllisi
tankın tırtılları altından salamat çıxan velosipedidir.
deyirlər Vətən sərhəddən başlayır
onun üçün isə vətən çatırdı! çadır!

***

hiss edirəm
ayaqlarım dartır
əllərimi
onlar
yumruq şəklini alarkən;
bax bu qoca
oturaq aksiya keçirmir
o bir demokratiya düşməni!
əlindəki əsa
heç vaxt müvazinətini
itirməyən dəyənəkdir
bu nənə isə…elə bilmə onda
həyat tükənir
diləndiyi pulları
fahişəlik edən qızına verir…
bu gün bir qız gördüm
qaşı kipriklərindən
iki metr aralı…
cibindəki son qəpiyi
dilənən qarıya verir…

***

o bizə baxıb gülümsəyir
eynəyin altından ağlayan qoca
hər gün bu bağda
keçmişi xatırlarkən
“bəlkə mən də
bir gün gördüm” deyə fikirləşir
eynəyin altından
ağlayan qoca.
əzrayıl dayanıb
qənşərində
bir əlində əsa
o birində alma
ona baxar
tərəddüdlə
eynəyin altından
ağlayan qoca.
göz yaşları
yağış damcılarına
bənzəmir
onu ürək isidir
bu gün öləcəyini bilən qocanın
göz yaşları
çuxura düşmüş bulanıq sudur
qocalar öləcəyindən deyil
daha çox ölməməkdən
insanlara yük olmaqdan  qorxur
soruşsalar bu ölkədə ən bədbəxt insan kimdir
deyin deyin eynəyin altından ağlayan qoca

***

(Həmid Herisçiyə ithaf)

Əlimdə kitab, qəzet
Başıaşağı
Buddist rahibləri kimi
iməkləməkdəyəm;
Bu gün min kilometr
Yerimişəm.

bezmişəm
bezmişəm
əksinqilabçılardan,
bürokratiyadan,
kolumbiya solçularının
neçə ildir
davam edən
sükutundan,
bir də reklam şitindəki
yaraşıqlı burjuaziyanın
proletarlara dikilən amansız baxışlarından;
indicə
lap indicə
metrodakı bələdçi xanımın
başındakı ulduzlu papağı
göyə vızıldadacam
rədd olsun bürokratiya !
yaşasın demokratiya!

Antireklam

menyuda
insan ətindən kabab…
eşşək ətindən qutab…
…verilir
bir parç pivə ilə
içi AZƏRİ dolu sidik də…
…verilir
Azəbaycanlılar bədən
analizinin nəticələrini
müştərilərin bərələn
gözlərindən
oxuyur
bu şəhərdə bir nəfər belə,
bakalı əlinə alıb
AZƏRİ içə
bilirsə
və ləzzətlə dodaqlarını
marçıldadırsa
bu millət
böyrəyindən
axan
dumduru göz yaşlarını
ona halal edir
tərkibi:
donuzun qabırğa
əti
mal
əti
istiot olan sosiskaya
qafqaz müsəlmanları idarəsi zəmanət verir
dırnaq işarələri olmadan.
Bakı şəhəri
qartalın başıdırsa
qartal
altını batırırsa
deməli bu mənzərədə
mütləq bir ölkə
bütövlükdə nəcisə bulaşmalıdır
xəritədə.
Sarı Gəlin
Milliləşddirildi:
sarı-sarı tellərimə…
küçə müğənnisinin
ifasında
hecalara ayrıldı
Azərbaycan gözəli
qarabağda
bir erməni
bu saat
bu dəqiqə
qəbirdən
babamın
qızıl dişlərini çıxarır
qəbirlərin
ərzi bütövlüyü pozuldu!

***

azadlığımı asdım çıxıb gedəndə
qulaqlarımda bir qadın ağlayırdı
“xoşbəxt ol”
əllərini yelləyərək
məni yoxluğa qərq etdi
bu evdə
bu mənzildə o ölübdür
kişilərə qadınlardan qoxu qalır
ütülü dəsmalda şanel kimi

Qadın  və  onun  qərarı.

Qadın .
Kirayə  ev.
Və  pəncərəsi…
Yenə  dirsəklənib  boylanır  yola.
Küçədə  cütləşən  itlərin  səsi,
Otaqda  oyanmış  şirin  bir  bala.

Bomboşdur   qadının  baxdığı  səki,
Çəkdiyi  “ah”lardan   tərləyib  şüşə.
Tilov – gözlərini  yola atıb  ki,
Bəlkə   gözlərinə bir  ümid  düşə…

Birdən  ağlamağa  başlayar  uşaq,
Qadın diksinərək ətrafa baxar.
Dartıb  küçədəki  tilov –gözləri,
Tələsik  o  saaat  yerinə  taxar.

Gedər  qucağına  alar  uşağı,
Qışqırıb  deyər ki :  sus,səsini  kəs !
Nə  tənbeh, nə  isti  ana  qucağı
Qarnı ac  körpənin  səsini  kəsməz.

Qadın  söyər,söyər  öz  körpəsinə
Gedər  itlərəcən  söyüş  xəttləri.
Itlər  susmayanda  insan  səsinə,
Qadın  itə  dönüb  söyər  itləri…

Bir  söz  də  saxlamaz  qadın  sabaha,
Sabah  lazım  olar  söyərəm  deyə.
Itlərdən  qurtarıb  keçər  allaha,
Başlayar  allaha  qarğış  deməyə…

Itlər hürüşdükcə  körpə  ağlayar,
Ağlayar,az  qalar  gözləri  çıxsın…
Qadınsa  allahı  belə  qarğıyar :
“ Allah, bu allahın  evini  yıxsın ! “

Əsəbdən itirər  qadın  özünü,
Axar  dodağına  içindən  keçən.
Itlər  eşidəndə  “allah”  sözünü,
Qorxudan  susarlar  axirətəcən…

Boşalar  qadının  qəzəb  kisəsi,
Min  dəfə  təkləşər  o  tək  otaqda.
Küçədə  kəsilər  itlərin  səsi,
Itlər  susan  kimi  susar  uşaq  da…

Allah  qəzəbindən  sıxar  dişini,
Şimşəyin   səsiylə  qışqırıb ,gedər
Itlərin yarımçıq  qalan  işini,
O  gecə  qadına  tapşırıb, gedər…

Bomj, Füzuli və ölü  siçanlar

Həyat
onun  gözlərində
zibillikdən  tapdığı
almanın dişlək  yeri  qədər  boş…
o hər  gün  tapdığı  almalar  qədər  tox,
diləndiyi qəpiklər  qədər  sərxoş.
Saqqalı
qızların  mini  ətəklərindən uzun,
ümidsizliyindən  qısa…

O
yağmurda çimər ,
günəşdə  qızınar.
saçında  bitlərin marşrut darısqallığı,
metro  basabası  var.
Onun  üçün  fərqi  yoxdu
mənim,sənin, onun
Obamanın,Klintonun
gəlməsi  getməsi
Azərbaycanın Fransaya  uzudması
Albaniyayla heç-heçə etməsi
fərqi  yoxdu  qəti.
O bu şəhəri, bu məmləkəti
zibil  yeşikləriylə  tanıyar.
Ümid
onun  üçün
bir  zibil  yeşiyindən
o  birinə  qədər  məsafə…
mikrodalğada fırlanan qrilləri  görəndə düşünər ki,
toyuqlar da məndən üz  çevirir.

… çiçək dükanın önündə  dayanıb
qızılgüllərə  baxan bomjun
gözlərində Füzuli  şeir   yazır.
Nəsə  düşünür  bomj …
Əllərini  ciblərinə  salır.
Cibindən
oynamaqdan  yorulub ölən siçanlar  çıxır…

qismet86@inbox.ru

***

Ruhların duyğuları olurmu?
Bəlkə də belədir:
Bir vaxt,
Bu dünyada güldüklərinə
O dünyadan baxıb ağlayırlar…
Bəlkə də tam əksi,
Başlanğıc və son kimi…

***

Buludlardan asılı qalmış
Damlaların vəziyyətindəyəm eynən…
Bircə ildırımın çaxması yetər ki,
Atılım içində səni gizlətdiyim uçurumlara…

***

Bir gün eşidəcəksən
Qadınının
Ölüm xəbərini.
Hər kəs kimi,
Səndə ağlayıb-sızlayacaqsan…
Sonra ömrün payızı gələcək
Bir baxacaqsan ardından
Gözlərin önündən xəzələ döndərdiyin
Qadınlar keçəcək…

***

Günahsız insanların
Göz yaşlarında,
Boğacağam ümidlərimi.
Sənsizliyin
Kəndirindən çox asmaq
İstədim içimdəki səni…
Heyf,
Xatirələrin möhkəm deyilmiş…

İnaqurasiya

Mən indi
Seçkidən sonrakı
Üçüncü dərəcəli ölkələr kimiyəm:
Ağlım hisslərimi susdurmuş,
Hisslərim ruhumu sıxmış,
Bir az
Mental komplekslər içindəyəm,
Bir az
Demokratik həyasızlıq meyllərinin…
Baxdığım aynalarda pərtəm,
Çıxdığım fotolarda xoşbəxt,
Elə hey danışmaq istəyirəm,
Vədlər vermək istəyirəm,
Bir əlim sinəmdə,
Bir əlim
Satılmayan şeir kitabımın üstündə,
Dizlərim
Ağ vərəqlər önündə çökmüş,
İçimdə Mayakovski üsyanı:
-  Baxın a,
Yana-yana qalın a,
Mən Azərbaycan yazarıyam!
20 faizimi yadlar ayaqlamaqda,
80 faizimi yad olmayanlar,
Hisslərim ruhumu sıxmış,
Ağlım hisslərimi susdurmuş…
Seçkidən sonrakı
Üçüncü dərəcəli
Ölkələr kimi yəni…

Pillələr

Ümid  birinci ölür, bilirəm,
Sonra Ümidin sonuncu ölməsinə olan inam,
Lap axırda Sevgi…
Bu, bir qədər payızı xatırladır,
Yağışları, yorğun torpağı,
Hə, bir də Günəşin utancaq gülümsəməsi kimi bir şey..
Rəngi solmuş Eşq məktubuna baxsana,
Aynadan oxunarmış yalnız,
Saçlarımı hər arxaya darayanda görürəm,
Alnımı hər qırışdıranda..
Nələr və nələr unuduldu Tanrı bizi xatırlayınca da,
Kimlər və kimlər qaldı ölmüş Sevgidən o yanda,
İnamı qorumaq da bir şey deyilmiş, anladım,
Ümid sə birinci ölürmüş, bilirəm…
Son ümidindim sənin…

Onlar bilirdilər neynirlər

Daşqalaq elədilər
Sevgini dadanları,
Bədənini
Heç olmasa bircə dəfə
Ruhuyla birgə bəxş edən,
Yəni, sevən qadınları…
Və daşları sevməyənlər atdı.
Yəni sevə bilməyənlər,
Heç vaxt sevilməyənlər,
Yəni bircə dəfə belə
Sevilə bilməyənlər…
Və daşqalaq edilən
Hər bir qadın
Son anda
İsanı arzuladı,
Yəni onun zühur edib:
-  İlk daşı aranızdan
Günah etməyənlər atsın, – deməsini…
Və susdu Tanrı,
Və bağışladı daş atanları,
Və inanmışdı çoxdan
-  Onlar bilmirlər neynirlər, – bəraətinə…
Yəni, bağışlamışdı çoxdan
Bütün daş atanları…

Sonuncu Somati

Sən
Tibet mağarasındakı
Sonuncu Somati kimi
Soyuq,
Tənha,
Hissiz,
Və cansız…
Ol!
Yeddi yüz il,
Doqquz yüz il,
Bəlkə min il..
Son nəfəsin
Bu dünyanın
Son günündən sonra çıxsın…
Mən
Redaktəsi əvvəlcədən olunmuş,
Qaraltılı,
Pozuntulu,
əzik-üzük bir omrü də
40-50 il civarında yola verim,
Hər nəfəsimi sonuncu kimi çəkim,
Hər gün min dəfə ölüm,
Hər gün min dəfə doğulum,
Sevim,
Küsüm,
Unudulum,
Ürəyinin döyüntüsünə dönüm
Dünyanın…
Həyat naminə!..

Sadəcə bu…

O, çox gec  anladı ki,
Həyat –
Sadəcə və sadəcə
Kanalizasiya xəttiymiş…

Sən
Ya rahat yolu seçib
Axına qarışırsan,
Ya da
Yuxarılardan yapışıb
Sallanırsan…
əllərinlə addım-addım
və tər-təmiz
çıxmaq üçün
o başa…

TORPAĞIN ƏLLƏRI BÖYÜKDÜR

Doğulanda həyat
yaşayanda silah
öləndə bayraq oldun

Torpağın əlləri nə böyükmüş
gizlətdi səni də

mən ağlamağı öyrəndim
sən yaşamamağı
bir də
unutmağı öyrəndik hər ikimiz

torpağın yaddaşı zəif olur

İndi uzaqdasan yaşamdan
çiçəklərlə doğmalaşmısan
üzünü çevirmisən məndən, zamandan
sığınmısan torpağa
“torpağın qucağı istidir, daha isti…”

SIZIN ÜÇÜN ADAMLAR

Guya ki, göy üzü yaşıl-yaşıl olacaqdı
guya ki, dağlar dənizlərə qovulacaqdı
dağlar boğulacaqdı
boğulacaqdı

Dedim axı
inanmayın

içinizdə gömün
bütün inamsız,imansız hər şeyi
üfürün küləyin üzünə
özünüzə deyə bilmədiklərinizi

və yalvarıram dəyişməyin
hərdən uşaq olmaq
keyif verir adama…

MODERN YUXULAR

Ordan qarşıdan gələn uzunsaç adam
əlindəki bıçağı
önünə çıxan
hər hansı adamın
boğazına diriyəcək-
lap anası olsa belə

yolumu dəyişirəm tez

Əllərimdən tutub
“gəl bərabər addımlayaq bu yolu
bu yolda olum da var
ölüm də
sevgi də var
ayrılıq da”
deyir uzunsaç adam

yolumu dəyişirəm tez

Təyyarədən göyün gözəlliyini
gözəlliyin hər zaman təzəliyini
seyr edən mənim üçün
necə də qorxuludur
silahlı uzunsaç adamın
terror yağan üst-başı
çılğın baxışı

heyhat, dəyişə bilmirəm yolumu…

Dağ

Sanki Qobustan qayasıdı ürəyim…
Ay vəhşi,
neçə min il sonra
oxuya bilməyəcəklər axı
çəkdiyin dağları…

bir az səliqəli ol…

Şahidlər

Nizami
Xaqani
Füzuli
Hadi …

onlar hamısı şahiddi ki,
bir qadın
inandırmaq,
bir kişi
inanmamaq üçün
əllərindən gələni etdilər…

hamısı şahiddi,
bu küçələrin hamısı…

Azadlığın ağrısı…

qandalları açılan kimi
biləklərini ovuşduran
məhbus tək
ürəyimi ovcumda
əzirəm…

…səndən sonra…
…azadlıq həmişə ağrıyla başlayır…

Dostuma…

aşiq olduğun qadınların
heç birindən
çirkin deyildi,
çoxundan daha gözəl!
üstəlik, zarafat-filan,
bir sözdən anlamaq-zad…
…həminki dərddi –
həyəcanlandıra bilmədiyin qadınları
sevə də bilmədin heç vaxt…

“Payız yarpaqları”ndan…

bir bulanıq gölməçədə
yalqız,
solğun əksinin
halqa-halqa ləpələnməsi
payız gəlib,
osa yoxdu deməkdi…

qoca yarpaqların
son nəfəslərində
damarları çıxmış əllərilə
çiyinlərinə vurub təsəlli verməsi
payız gəlib,
osa yoxdu deməkdi…

payız gəlib,
çoxdan gəlib,
osa çoxdan yoxdu deməkdi
sənmi ah çəkdin,
küləkmi qopdu -
bilinməməsi….

payız alar ancaq,
hər şeyi
kökündən qoparıb gedər,
ağaclardan yarpaqları,
insanlardan günahları…
günah bilib apardığı
yarpaq bilib qopardığı
həm də səndin…
ötən payızda gedəndin…

qaytarmadı səni mənə,
payız verməyib alandı…
sən olmayınca içində
payız da yalandı…
payız da yalandı…

Sevgi=Ölüm

Ayxan Kiçikbəyə

Sevdiyi qadınları bir-bir basdırdı-
Onları sevdiyi şəhərdə.
Tərk edib getdiyi qadınların
Sevgisini apardı içində…
Nə onların əli çata bildi o sevgiyə,
Nə də əlini uzadıb bir şey uma bilmədi
Onlara olan sevgisindən.

Səhər pəncərəsində itirdiyi
Qadınların şəkli asılıb qalmışdı.
Axşam içində həsrətə qapılmışdı bir az,
Ağlamışdı,
Əlini göyə qaldırıb bağırmışdı – dəli kimi,
Axı onun sevdiyi qadın yox idi…!

Yalnızlıqla söhbət

Bir sabah oyandım,
Göz yaşlarıyla…
Yalnızlığım məni boğmaq istədi,
Bacarmadı…
Səhərin qapısında sevgi əzrayılı durmuşdu.
Canmı almaq istədi, bacarmadı.

Hara baxdım,
Sən yox idin.
Sağa baxdım,
Sən yox idin.
Sola baxdım,
Sən yox idin.
Deyəsən, qəlbimdə idin sən.
Çıxmaq istəmədin.
Məni  yalnızlığımla baş-başa qoydun.

Dostum Dafiyə öyüdlər

Sevgi ağılnan deyil, Dafi
Bir gün sevəsən, bir gün atasan.
Sevgi yazı deyil, ay Dafi
Bir gün yazasan, bir gün pozasan.

Sevgi bir nağıl deyil,
Eşidirsən, Dafi?
Oxuyub qurtarasan,
Sevgi bir dəniz deyil,
Dərinində batasan
Bir gün sevəndə məni başa düşərsən
Sevgisi dönər olan Dafi

***

Qayıdıb gəlmisən…
Baxdım, üzündə acı təbəssüm donub qalmışdı
Nooldu, nə tez fikrin dəyişdi?
Dünən ayrılanda sevinən sən deyildin?!
Mənə lazım deyil yalandan ağlamağın…
Götür yerdəki göz yaşlarını,
Bir də mənə verdiyin ətirli qələmi…
O qapı, o da sən.
Çıx get.
Qapını yavaş çırp
Ürəyimi çatladarsan…

***

Qaç, qaaaaaaaaç
Lap uzaqlara.
Sənsiz yaşamaram deyirdin ha!
Get,
Demək, gedirsən?
Yaxşı, nə deyim?
Bilirəm, sən gedəndə
Nələr olacaq.
Kədərlər, həsrətlər qapımı kəsdirəcək
Onları içəri alacam.
Əlimə qələm götürəcəm,
Səni başdan yazacam…
Öz istədiyim kimi.

Rekviyem

Hamıdan birinci, hamıdan sonra,
Gəlirik meydana, amma nə fayda?
Biz şadlıq sarayı tikəndə yerdə,
İngilis bayrağı yellənir ayda.

Hərə nağılını danışır bizə,
Yatırıq, əcaib yuxu görürük.
Gələn də, gedən də sataşır bizə,
Baxıb arxasınca “əhsən” deyirik.

Kiminsə əlləri girir gözümə,
Əllərin qırılsın, gözün tökülsün.
Kimsə də lağ edib gülür sözümə,
Mənə lağ edənin nənəsi ölsün.

Nəfəsim daralır vətən deyəndə,
Danışa bilmirəm, susmağım gəlir.
Şair də kimsədən pul dilənəndə,
Şairlik adından qusmağım gəlir.

Xəyanət

Xəyanət təkcə basqasını sevmək deyil
Həm də məni sevməməkdir, qadınım.
İlk dəfə bunu tanrı etdı
Həvvanı sevdi

Arxasını ərinə çevirən qadının
Qarnındakı bəbəsini sığallaması da xəyanətdir, qadınım.
Sonra bunu İsa Məsih etdi
İnsanları sevdi.

Qışın oğlan çağında yağmayan qar da
Hələ yarpağını tökməyən ağac da xəyanətkardır, qadınım.
Daha sonra da insanlar başladı
Sevgi uydurdular özlərindən
Bir-birilərini sevdi

İndi bildin ki
Hansı xəstəlikdən ölüb kentavrlar, qadınım,
Xəyanət tanrının xobbisidir, unutma.

Həyat o qədər əyləncəli  ki

Həyat o qədər əyləncəli ki,
avtobusda pul qabını çırpışdıra bilərlər.
Sən də utana-utana düşüb qaçarsan
Ananı söyər kandukdor.

Həyat o qədər əyləncəli ki,
İşıqları yanıb-sönən supermarketi
yarmaq eşqinə düşərsən.
Arxanca yüyürən qoruqçunu aldatmaq üçün
Dar-qaranlıq dalana girərsən
Ayağın nəyəsə ilişər.
bu qaranlıqda səni ələ verənin kimliyini bilməzsən

həyat o qədər əyləncəli ki,
qaşının partlamış yerindən üzünə isti qan axar
diksinərsən,
taparsan üzünü
iki əlli yapışarsan tapdığından göz çıxaran qaranlıqda

həyat o qədər əyləncəli ki,
polis bölməsində açılar gözlərin
sən demə, onlar bir az da qırmızıya çalarmış
güzgüdəki adam söylər bunu

həyat o qədər əyləncəli ki,
təsadüfən cibindən tapança və bir kibrit qutusu nəşə çıxar
polis zabiti iki qızı zorladığını da sənə xatırladar.

Həyat o qədər əyləncəli ki,
Dinləməyə məhkumsan taleləri
Başqaları kimi nəfəs almalı, başqaları kimi yeməli-içməli

Həyat o qədər əyləncəli ki,
Sevgilinin unutduğunu eşidərsən
Bir səhər
damağındakı siqaretlə fatihə verirsən ölənlərə

Həyat o qədər əyləncəli ki,
Saqqalının ağarmış yerinə gülər günəş
utanar külək saçlarından

Həyat o qədər əyləncəli ki,
Bir göz qırpımında ötüşər zaman
Qımışa-qımışa əl yelləyərsən ötən avtobusa.

Tatar qızı

qatarda
yol boyu
Nadejda xanımın isti qucağı da,
soyuq təbəssumü də
unutdurmadı səni, tatar qızı.

Burdakı zamanı bitirdikdən sonra
hökmən dönəcəm xatirələrə.
Məni tikanlı məftillərə fırlatdığın üçün
təssüflənmə heç də, unut getsin.
İnsan tənha olanda aldığı yaralarla ağlayır.

Bax, ümüdlərin üfüqünə,
günəş batdığı yerdən doğar.
Bu həmişə belə olub, tatar qızı.
Bu şerimi də oxuma
Utanaram yoxsa

Üzümə vurduğun sillədən doqquz il də keçdi.
elə bil, dünən idi hamısı.
Gecənin qaranlığında əziyyət çəkir ürəyim
bu bir əlamətdir şizofreniyadan.

Bizdə əri ölən qadınlar sevməz
ərə gedər
get ərə, tatar qızı, get
məni gözləmə.

31 yanvar 2010

Mən payız oxuyuram

Ağaclar xatirə dəftəri olur payızda,
Paltarları sözlə dolu,
Hər gün yarpaq vərəqləyirəm,
Mən ağac oxuyuram,
Təkcə yağış qarışdırmasa payızın rəngini

Quşların havasıdı ağaclar,
Hər gün gəzişərlər üstündə,
Küləksə silər havadakı dırnaq izlərini,
Mən hava oxuyuram,
Təkcə yağış qarışdırmasa payızın rəngini

Payız yorğan kimi sərilər ağacların üstünə,
Yarpaqlar quş olar ağacdan yerə qədər.
Mən quş oxuyuram,
Təkcə yağış qarışdırmasa payızın rəngini

Təkayaqlı dayanar ağaclar əlləri cibində,
Quşları dinləmək üçün.
Quşlarsa yuvadan gülümsəyər adamlara,
Mən yuva oxuyuram,
Təkcə yağış qarışdırmasa payızın rəngini

Yağış yağar havanın üstünə narın-narın,
Yalqız bir qızın səsi islanar çöldə,
Bir tərəfdə toy səsi gələr, bir tərfdən qatar gedər.
Dolar saat 12-yə toylar,
Qatarlar 12-də yola düşər.
Adamlar aldanar payızın havasına,
Mən adam oxuyuram,
Təkcə yağış qarışdırmasa payızın rəngini

Əsgər haqqında film

Bəlkə də əlini göydən çəkməkdi ölüm,
İndi İraqa adam yağır,
Həmişə qış olar orda.

Ağrımaq yaşadığını hiss etməkdi,
İlk dəfə qoluna inanar yaralı əsgər.

Əsgər ən çıxılmaz anında bir də görərsən
gizlənib ovuclarında siqaret çəkər.
Siqaret çəkmək fikirləşməkdi.

Bir güllə payı var hər əsgərin ömründə,
Əsgərlər üçün qəbirdi səngər.

Torpağın sinəsinə üz söykəmiş əsgərin adı
öldüyü yerə düşər,
Nəfəsi qarı dondurar.

Əsgərlərin suçu yoxdu,
Günahkar əllərdi.
Ən çox da başala barmaq tətik çəkə bildiyi üçün qatildi.

Şəkil arxası yazı

Şəkli ilə yanaşı durar ölən adam,
Ruhu qaçıb dolar şəklinə,
Həmişə təzə saxlar,
Qoymaz divardan enməyə özünü.

Yeri qalar üstü havayla örtülmüş evində,
Hərdən yada salar özünü,
Tökər döşəməyə ayaqlarını,
Bir az qəm, bir az gülüş səpər evinə,
Həmişə oyaq olar ölən adam.

Əşyaya dünüb dolar evinə,
Bir də görərsən göyərər qapıda ölən adam,
Bütün yaşıl ağaclar kimi…

Bəlkə də unudulan ölülərdi quruyan ağaclar,
Bir şəkil sürüşüb düşər divardan,
Hər ölən ağacdan sonra.

Ölü

Havanı yorğan kimi çəkər üstünə,
Keçər havanın o biri üzünə,
Bəlkə də havanın o üzünə keçməkdi ölüm,
Əgər bu belədirsə,
onda həyatla ölüm arasında sərhəddi hava.

Laborotoriya
şair dostum II Qismətə nəzirə

Bir damcı göz yaşından analiz ver,
Görəcəksən ki, içində şəklim var.

Analiz ver ayaqlarından,
İçindən tozlu-torpaqlı Zahid Xəlilov küçəsi çıxacaq,
Görəcəksən!

Saçlarından bir tel oğurla analiz ver,
Görəcəksən ki, içindən dodaq çıxdı.

Analiz ver barmağından bir çimdik,
İçindən üzük çıxacaq, üzük.
Nişan üzüyü,
Ölçüsü 18,
Əyarı 583

Amma əllərindən bir qram analiz versən,
Mütləq qatil olduğunu biləcəksən.
Cəzası evlənməkdi,
Əhv yoxdu burda.

kerametsaman@mail.ru

1. Nəsə elə…

Kompyuter yanında kaktus kimisənsə
çoxdandı,
Telefonun susursa
Qraham Belin səsiylə,
Teleseriallar ağlada bilmirsə daha
Saatlı bomba ürəyiylə döyünürsə
divar saatında vaxt
darıxma, sıxılma, üzülmə…

nəsə elə, dostum, nəsə elə…

pəncərələri aç məsələn, pəncərələri
burax günəş ayaqqabılı keçsin içəri
paltonu küləyə bağışla
çətirini yağışa…
sərçələrin səsi öpsün divarların dodaqlarını,
uşaqların gülüşü öpsün.

Bugün yeməyi özün qızdır,
Çayı özün dəmlə
Ütünü köynəyin bağrına özün sıx bu dəfə,
səninlə getsin bu dəfə ütü
şalvarın ayağına düşməyə…
Gülümsə hamıya, gülümsə !
Darıxma, sıxılma, üzülmə…

Bir  şeir yaz, əzbərlə,
Dənizə get,
Şeir pıçılda dənizin qulağına,
şeir pıçılda.
Hərəniz bir siqaret yandırın
sən və dəniz.
Sən burnundan burax tüstünü,
dəniz uzaqlardakı gəmilərin borularından.
Işığında şeir yazmağa 1-2 ulduz al gecədən
yarım kilo da ay.
əlini dənizə at sonra
və gecənin ovcuna 5-10 qağayı say.
Bir mahnı saxla həmişə dilinin altında
Zümzümə elə,
Gülünməmiş lətifələr tap dostlarınla gülməyə

Nəsə elə dostum,nəsə elə…
Darıxma, sıxılma, üzülmə…

2. Şükranlıq.
Səlim Babullaoğluna.

əlləri kirli, bulaşıq
şalvarı ləkəli, çəkməsi toz
gecəsi, gündüz bomboz bu şəhərdə
səni anlayan olmasa da
o məlum ünvanda
ventilyatorun yanındakı masada
bir Bakı gecəsində
bir iftar süfrəsində
istiqanlı, ağzıdualı bir stəkan suyu,
qəhvəyi gözlü bir xurmanı,
sarı saçlı, mübarək üzlü bir çörəyi bölmək varsa
günəş varsa, dostlar varsa, gülmək varsa
şükür olsun, şükür olsun, GÜLÜMSƏ !

darıxma ki, qüssələr var,
iztirablar var
axı bu dünyada dostlar var,
kitablar var…
şükür olsun, axı hələ sağlar var,
axı hələ uşaqlar var…
axı hələ qızınmalı  sünbül saçlı günəş,
yazılmalı gözəl, isti şeirlər,
axı hələ  içilməli çay,
bölünməli çörək var.
Axı hələ Sona var, Mübarək var.
Şükür ki, var, şükür ki, var, şükür ki…

Bu dünyada kədər qədər xeyir varsa,
Gözlərində işıq varsa,
ürəyində şeir varsa
sevgi varsa,
axmaqlarla, əclaflarla, avamlarla
küsüşdüyün, barışdığın adamlarla maraqlıdır məncə həyat.
Maraqlıdır, maraqlıdır, maraqlıdır şükür ki …

Hər namazın səcdəsində
yaxınlaşar  alnına nə yazılıbsa pak torpağa
ana torpaq öpər onda bir gün geri qayıdacaq
övladının alnındakı yazılanı…
Namaz bitər
ürəyində bahar olar.
görərsən ki, yanağında güllər açır.
Sən Allaha addım-addım yol gedərsən
görərsən o tərəfdən tənginəfəs kimsə qaçır…
Şükür olsun, şükür olsun, min  şükür !

3. Dekabr səhərində ümid

Çöldə cilvələnirkən dekabr günəşi,
çıxıb getməyə yer varkən,
evdə oturmaq vasvası adamlar kimi
sevgi məcəlləsinə görə cinayət.
Dünya həbsxana zatən
qutu evlər içrə kibrit olmağa nə hacət.
Bu günəşdən od almaq,
yanmaq,
alışmaq,
sevmək …

sev, insanları sev, dostum !

Siqaretini ver zibil qutuları çəksin,
ayaqqabının öpüşü qalsın
yolların yanağında,
uşaqlardan bir çimdik oğurla,
göz vur bir gözələ dodaqları qaçsın.
dərin bir nəfəs çək !
pıçılda ki, şükür sənə ilahi !
dodaqları qaçan qızın dodaqlarına çatıb
götür dodaqlarını.
qayıdıb de ki,  buyurun dodaqlarınız.
Qıvırcıq saçları altında gizlənən qulağına
nəsə pıçılda…

başlarını ayağına sürtən pişikləri oynat,
tüklərinin
ağlığına,
bozluğuna,
qaralığına,
sənin,
pişiyin,
dekabrın
birgəliyinə ,
o saatın
o anına yaxşı bax !
gözəldi elədirmi ?
sevmək , dostum, sevmək…
Allahı sevmək, Allahı…

ömrün bu çağına gəlib çıxdım ki
məni ağlayanlar ağlamasınlar
uzanan günlərin içindən çıxıb
açıq gözlərimi bağlamasınlar
allah sevgidənmi yaşatdı məni
yoxsa, bu cəzamı,
dostdan, tanışdan
ayırıb
bir ayrı dünyada oyatdı məni
oyanıb dünyanı yuxulu gördüm
gözümü açmamış
iməkləməmiş
bu qoca dünyanı yıxılı gördüm…
buludundan qorxdum, çayından qorxdum
başımın üstündə fırfır fırlanan
qarğışından qorxdum, vayından qorxdum
məni sevənlərin sayı azaldı
mənə nə oldusa
döz, dur dedilər
sənin alın yazın bütün olanlar…
bu yazı mənimlə ölsəydi barı
rahat yaşayardı mənsiz qalanlar

***

bu dünyanı kim sahmana salacaq
şairlərmi
biri dedi:
“Bu dünyanın qara daşı göyərməz”
Göndərdilər o daşları yığmağa…
biri dedi:
“Allah məni yarı öldür
yarı saxla ağlamağa”
Allah baxdı üzünə
Yavaş-yavaş döndü sözlü yumağa
biri dedi:
“göy üzü daş saxlamaz”
O atdığı daşlar yağdı başımıza
Boyun əydik yaraşmayan yaşımıza.
biri dedi:
Allah bizi qarğıyıb.
Yanındakı qarğıyanı görmədi
Allah düşdü yadına
Qara yaxdı o, Allahın adına
biri dedi:
Allah bizi görmür ki…
Biz onun görürüksə
O bizi hardan görsün
Onda görəcək bizi
Allah özü
Yer üzündə görüksün.

***

nə günəş isidir
nə panel evlər…
ömrümün bu çağını
belə düşünməmişdim
əlimdən tutan əl yox
bakının ən soyuq günündə
belə üşüməmişdim
bu itkilər diksindirmir insanları
bu itkilər insanlarçın itki deyil
bəs nədi
ömrüm daşa, divara yox
bir yad səsin acısına dirəndi
bu yazımı
yoxsa tale
daş bağlanmış ayağımdan çəkir geri
bir yerlərə çıxa bilsəm
unutsam bu günləri
bir daha qayıtmaram
bu günlərə,illərə
ki,
keçim namərd əllərə…

***

bu qorxu o tindəymiş
həmən qarşıma çıxdı
çıxıb bir yad gözündən
həmən içimə axdı
mən necə görməmişəm
mən necə kor olmuşam
bu yaşda bu qorxunu
içimə doldurmuşam
ha çabala, ha vuruş
ata bilmərəm onu
heç belə gözləmirdim
mən ömrümün sonunu
yazıq ömrümə yazıq
məni güdürmüş bu şər
atalar düz deyibmiş
qorxan gözə çöp düşər

***

nəvələrim
sizi sevməyimə
zəhər qatanlar olacaq
düşünürdüm
oldu…
bu zəhər tavandan axırmış,
liftlə qalxırmış
böyrümdə başımda
fırlanırmış
qan təzyiqindən fırlanan həyatım kimi
sizi sevəcəm unudulmayan bayatı kimi
sizi sevəcəm məndən sonra yaşaya biləcək
şeirlərimin həyatı kimi
məhkumam sizi sevməyə
allah, əlini uzat
şəfqət at
içimə…
məni hazırla
içi dolu şəfqətlə ölməyə…

***

nəvələrim,
kompüterin masasından baxırsız mənə
gözlərimin havasısız
sözlərimin havasısız
sizsiz mən
bir ölü kainatam havasız
bir kədər var ortada
nə kədər bu, Allahım
içimdən qova bilmirəm
nə zaman içimdə saldı yuva bilmirəm
amma nə danım var
siz yaşa dolduqca inşallah
bu kədər azalar…

***

oğlum,
bu şeiri yazana qədər
deməsəm də sənə
bilirsən
iki babanı itirmişəm
bir nənəni
dözüm verib allah mənə
özü onları apardığı üçün
ölüm yolunda
neyçin belə fikirlisən neyçin
ətrafındı iki gözəl oğul balan
başının üstündə bir bəlan
amma bu bəla oğul balaların deyil
alın yazın
bir gün səni anlayacaqlar
mən olmasam da o gün
ruhum duyacaq…
yenidən başlayacaq ömrüm…
bu yaşda sevmək üçün
havalanmaq gərəkdi
bu yaşda sevmək üçün
sevdalanmaq gərəkdi

***

o da mənim əlimdə
bu da mənim əlimdə
ortada ağlın gücü
adın mənim dilimdə
adına od düşəcək
içimdəki alovdan
üz tutacaqsan mənə
bir gün söküləndə dan
çətin gəlib çıxasan
ayrılığın içindən
durmusan durduğun yerdə,
yad adam var içində…
gəlib çıxa bilməzsən
ayrılıq yaşayırsan
sən elə gəlirsən ki,
gedənə oxşayırsan…

***

bu şəhər əcəb yad oldu mənə
qərib-qərib əsən küləyi də yadlaşdı
başımın üstündən keçən bulutu da
küçədəki polisi də qabalaşdı
hərisi də,bəlisi də
küçələrində böyürə-böyürə kəsilir heyvanlar
bir ur kimi böyüyür eyvanlar
adamları adamlıqdan çıxdı
adamsız oldu bu şəhər
köhnə evlərini alıb altına göydələnlər
ağlada-ağlada yıxdı
dəyişdi yerişimi
anlamsız günə qoydu hər işimi
əlim açıq əl uzadan yox
acından ölənləri aclıqdan tox
rəngini dəyişdi bu şəhərin küçələri
musiqiylə, qorxuyla.
dil tapa bilmədi bu dünyanın çoxuyla
soyundu bu şəhər
soyundu Artyomdan Bayılacan
bu şəhər oldu yarımcan…
ya öləcək, ya dirilicək
bu şəhərdən gedənlər bəxtəvər
bu şəhərə gələnlər bu şəhərdə öləcək…
bu şəhər əcəb yadlaşdı mənə
nə zaman doğma olmuşdu ki…

***

Baxma qəlbin ağrılara hədəfdi,
Harda olsan üzün haqqa tərəfdi.
İstanbulda ölməyin də şərəfdi
İstanbulda yaralanan, Zəlimxan.

Zəlimxan Yaqub

Elə yaşayırsan içim tirtrəyir
Yarpaq tək əsirsən, Zəlimxan Yaqub
Unutma sevdiyin şair nə demiş
Demiş ki:
“Heç yerə, heç yana mən tələsmirəm”
Hara tələsirsən, Zəlimxan Yaqub!

Zamandan nəyisə almaqmı qəsdin
Zamanın özünü yormaqmı qəsdin
Zamanın qəsdinə durmaqmı qəsdin
Ömrünə əsirsən, Zəlimxan Yaqub

Sənə bəxş olunan o qəniməti
O ali hörməti, ali qisməti
Paylasan qurtarmaz, qurtarmaz qəti
Bilinməz bir sirsən, Zəlimxan Yaqub

Allahın sevdiyi bir balasan sən
Sözdən hörgülənmiş bir qalasan sən
Bu elin bəxtində qalacaqsan sən
Nə əsir-yesirsən, Zəlimxan Yaqub

Kənardan baxana ömrün bir saray
Haray bu ellərin dilindən haray
Sən bəstə boyunla yüksələn bir Ay
İşıq səpələrsən, Zəlimxan Yaqub

Səni sözmü yaxdı, Vətənmi yıxdı
Dərdin parça-parça canından çıxdı
Sənin dözümünün adı da yoxdu
Daşsanmı-dəmirsən, Zəlimxan Yaqub

***

hara gedir bu məmləkət görəsən
gedir şellənə-şellənə
qarşıdan bir bəla gəlir
aman yellənə-yellənə
adamları adamlıqdan çıxıbdı
boyunbağı körpüləri taxıbdı
öz əliylə öz evini yıxıbdı
yollarını daş- kəsək yox
sular tutub
sular sellenə-sellənə
sözlərinə heç bir məhəl qoyan yox
təklənibdi bir kimsədən həyan yox
tikənindən dağıdanı daha çox
danışmağa dili də var
eşitmirlər
qalıb dillən-dillənə

yaman uzun sürdü bu alış-veriş
zamana sığmayır bu vaxtsız gərdiş
xeyrə yozulmayır bu gediş-gəliş
bizsə qalmışıq ortada
hələ küllənə-küllənə
küçələri gül-çiçəyə bürünür
adamları yaşamır ki,sürünür
kimsə bilmir sabah necə görünür
gözlər ora millənib
qalıb millənə-millənə…

…və sıralarımızdakıların
ölümü
o ne önde
ne arkada
sırada
sıranızdaydı…
Ve yanındakının kanlı başı
omuzuna egilince
ona sıra gelince
sayısını saydı…
Nazım Nikmet

gedirsiniz…
kiminizi ürək çökdürür
bir arkadaşın düyün sonrası
bu bəlkə alın yazısı
kiminizi
təzə bir ölüm tərcihi
bir polis zopası
gedirsiniz…
bu dünyayla tənha buraxıb məni
gedirsiniz…
sizsiz mənim ölümüm
yaraşıqsız olacaq
sizi araya-araya
qapalı gözlərim açıq qalacaq
inanmıram
birinizi tapa bilim
o dünya məkanında
üzümə açılan qapılar
bağlanacaq
ömrün laməkan qapqara dumanında
yuxuları rahatsız edəcəm
ayılanda
gözlərinizdən
qərib-qərib çəkilib gedəcəm
yenidən yuxulara qayıtmağa
qayıdıramsa
demək ki, varam
bu da bir yalan ki
sağam ona görə uydururam…

atofig@hotmail.com

DİVAR

Dörd divar arasında
kiçilir göy üzü də

bir həsrət
dolanır göy üzündə
qara buludlar kimi.

İşıq da can verir
dörd divar arasında.

Qapı üçün bir divarı
yıxmaq yetər.

Uçulan divardan
görünür həyat.

İNANDIM AYRILĞA

Boylananda sola, sağa,
Başı qarlı “Qarı”dağa.
Baxanda sarı yarpağa,
İnandım ayrılığa.

Yanağımdan yaş sürüşdü,
Gül üzündə şeh üşüdü,
Göydən durna teli düşdü,
İnandım ayrılığa.

ÖMÜR

İnsan yaşayanda
göylərin olur.
Olumu göz ilə qaş arasında,
Bir ömür yaşayırıq,
Ölümü göz ilə yaş arasında.

Ömrün bu başından
o başına yol yaxın,
O başından bu başına
yol uzaq.

İnsan öləndə torpağın olur.
Göy üzünə onun bir ahı,
bir də məhəbbəti çatır.
Bir ömür yaşayırıq
sonunda bağlı qapı.
Onu ancaq ölüm açar.
Ömür – ölümə açar.

Axşamınız xeyir!

Bir az bədbinləşmək lazımdır
Xanımlar, gözünüzə düşən teli incə barmaqlarınızla qulağınızın dibinə burun
Bəylər, papağı başınızdan çıxarın, o, gözünüzü tutur
Önünüzdə ayna var, ora bir baxın
Üzünüzdən gülüş əskik deyil
Babalarınıza, nənələrinizə xəyanət etdiniz, onlardan miras qalan bütün qırışları alnınızdan sildiniz
Ötkəmlik sizə yaraşmır
Riyakarlıq etməyin, bir-bir danışın!
Aynada bütün bəşəriyyət canlanır
Avropa “ağ qitə”dir
Afrika “qara qitə”
Burda yeməyə quru çörək də tapılmır
İnsanlar acından ölməmək üçün nisbətən zərif daş yeyir
Ey, Avropalı, sən mədənə daş qıyarsanmı?
-Nə danışırsan
-Həkim məsləhət bilmir
-Bərk maddənin rahat həzm olunması üçün mədə izafi şirə ifraz etməlidir
- Olmaz, qida intizamım pozular.
Afrikada isə uşaqlar animeksiya xəstəliyindən əziyyət çəkir
Bu bəlaya mübtəla olan insanların əzaları inkişafdan qalır, bədən dayanmadan arıqlayır
Ey, Avropalı, bir dişlək alıb leqeydliklə zibil qutusuna atdığın hamburgeri ac insanlara qıyarsanmı?
- Onlar buna layiq deyil.
Amma Afrikalı uşağın gözləri zibil qutusuna dikilib…
Bir yaxşılıq et…
-Yox
Anladım, ortada sədd var
Axı sən fövqəlbəşərsən, Tanrı vücudunu qızıl suyuna çəkib
Nədən narazısan?
- Altun qiymətdən düşüb
- Mən merac etmək istəyirəm
- Bədənim almaz suyuna çəkilməlidir
- Tanrıya qarşı qəzəbimi boğa bilmirəm
Amma ac insanlar dara düşəndə Tanrıya qəzəblənmirlər
Onlar mütiliklə Tanrının hüzurunda baş əyirlər, dillərində qəzəb yerinə şükranlıq var
…Biz nənəmizin, babamızın üzündəki qırışları alaq etdik-vaxtından əvvəl bitən tikan kolları kimi
Bir ayağımız gorda olanda taqətsiz halda hücrədə “Quran” axtardıq tövbə elədik, Tanrı yanağından göz yaşları süzülə-süzülə bizi bağışladı
Bu artıq neçənci dəfədir, Tanrı belə, öz adətinə xilaf çıxdı, insanlar isə düzəlmək bilmir
…Mən tək vuruşuram, axına qarşı gedirəm
Zaman isə düşmənimin sahilində lövbər salıb.
Zərdüşt də belə deyir- pənah gətir!
Dostlar məndən inandığım dəyərlərin doğru olduğunu sübüt etməyim üçün nümunə göstərməyimi, möcüzə yaratmağımı istəyirlər. Qurana baxın, “Əl-bəqərə” surəsi
İnsanlar Allaha inanmaqları müqabilində Məhəmməddən möcüzə göstərməyi tələb edirlər
Tövratda İsrail oğullarının Musadan qeyri-adi bir qabiliyyət göstərməyi tələb etdiklərindən də bəhs olunur
Zərdüşt insanları kamilliyə dəvət edir
Bu zaman bazar meydanında tamaşa gedir, sirk ustası ona qayıdıb deyir- kəndirbaz kimi hoqqa çıxarsan sənə inanaram.
Dostlar, şəfqətlə başınıza sığal çəkirəm, gözlərinizi yumun
Yox hərənizin altında bir maşın olmayacaq. Mən sizə “mənəvi dəyərlər”, “sədaqətli dost” kimi nəsnələrdən başqa heç nə verə bilməyəcəm
Mən nə karəyəm ki, Tanrı yaratdıqlarını yenidən yaratmaq eşqinə düşüm
Biz hamımız bir otaqda yaşayırıq
-Nəfəsliyi açın, boğulduq!
Bu çıxış yolu deyil
Asketik həyat!
Meşələrə çəkilin!
İnsanların dilini başa düşmürsünüz? Onlar ezop dilində danışır? Hər şey deyir, amma heç nə demir?
Heyvanlarla ünsiyyət qurmalıyıq!
Onlar təmkinlidir, sizi dinləyərlər, inqilabi çıxışlarınıza məmnuniyyətlə qulaq asarlar
Bəs nə bilmişdin?
Hitler, Stalin- kifayət qədər nümunə var
Tarixin ironiyasına bax
SSRİ-də stenoqramlarda Hitlerin nitqi itin hürməyi ilə müqayisə edilirdi, Almaniya qalib gəlsəydi , yəqin əksinə olardı
Mən tarixə yenidən qayıdardım
Bəşəriyyət hər iki zülmkara rişxənd etməlidir
…Rahat nəfəs al, dostum
Əlini cibinə təpib bir siqaret çıxar, qullab vurub buğum-buğum tüstülət, Yoxdursa mən verim, hamımız bir gündəyik-valideynlərimizə hörmət əlaməti olaraq evə siqaret almırıq
Mən istəyirəm atam cəsarətlə üzümə desin
Sənin üçün “ata”-nın hörmətini saxlamaq yanımda siqaret çəkməməkdirsə, mənə belə hörmət lazım deyil
Bilirəm, sən bunu xəyalən fikrindən keçirirsən
Bu məsuliyyətin altından çıxmaq lazımdır
Yəqin ürəyində deyirsən ki, yazıda kədər hanı?
Birincisi, oxucu müəllifin üzünə bozarmalıdır, bu nə həlim danışıqdır
İkinci də, adətən kədər nöqtələrdə gizlənir…
Bu şeri sənə ithaf edirəm
Heç vaxt ümüdsüz olma
Biz bir yerdə hələ çox yol qət edəcəyik

ümüdlər gələcəyə atılmış tilovdu
gələcəyə atılmış tilovdu ümüdlər
dünyaya ümidlə gələn körpə qızcığaz
həyatda ümidlə bacı, xala, bibi, nənə olur, sonra ölür
ağacdakı yarpaqlar da eyni ahənglə doğulur, ölür
…əbədiyyət xəzan yarpaqlarıdır

nurani nənənin qocalan ümidləri
cocuqların sifətində yenidən doğulur
yeni köçmüş gəlinin ümüdləri isə onun böyründə yatır
dünyaya yeni ümüd gətirmək üçün

zavallı cocuq!
elə bilir ki, anası onun könlünü almaq üçün
özünü yuxuya verib
indi onun həyatda yeganə təsəllisi
tankın tırtılları altından salamat çıxan velosipedidir.
deyirlər Vətən sərhəddən başlayır
onun üçün isə vətən çadırdı! çadır!

ayaz.turan@yahoo.com

Öküz qanı

Sabahdı, sübhdü, ertədəndi…
Yol gedirdik
Yanımdaydın, əlimdən tutmuşdun
Hər şey boş, hər şey mənasızdı
Ağrıyırdım: bir gecənin içində
İnsanlar yad
Dünya ögey
Hava soyuq
Sən qəddar olmuşdun
Ağrıyırdım…
Ağlamırdım: göyə baxırdım -
İnsanları xoşbəxt ölkələrə aparan
təyyarənin tüstüsü
upuzun, ağappaq, dümdüz bir yol cızmışdı göy üzündə…
Yola baxdım, sənə baxdım
İlk dəfə göylərdəki tüstüyə
Qoşulub gedə bilməmənin ağrısını yaşadım
Bir yandan da sən…
Amma bir tüstü ağrısının yanında
Sənin ağrın nəydi ki?

Sabahın soyuğunda
O yan-bu yana qaçan küçə itləri
Narın tüklü bədənlərini qızışdırırdılar
Yol uzunu isə
Laklı, taxta, satılıq it evcikləri düzülmüşdü
Heyvanlarını əzizləyən insanların
Ərköyün itləri üçün…
Beş addım o yanda
Varlıların yekəqarın evləri
Çoxmərtəbəli gözləri ilə
Üstən aşağı baxırdılar
Yaxınlıqdakı yoxsul komaların üzünə
Bir yandan da sən…
Amma o komaların kədərinin yanında
Sənin kədərin nəydi ki?

Yol gedirdik
Sabahdı, sübhdü, ertədəndi
Səhərin alaqaranlığında
Yüz insanı doyurmaq istəyən dörd kişi
Nəhəng bir öküzü yerə yıxıb
Başını kəsirdilər
Şırnaq-şırnaq torpağa axırdı,
torpağa hopurdu öküz qanı
Dəhşətə gəldim
İlk dəfə ağlıma cinayəti
öldürülən canlının gövdəsi ilə
ölçmək gəldi ağlıma
düşündüm ki,
bu nəhəng, qara öküzü bıçaqlayan
dörd insandan
çox-çox daha az qatildir
barmağı ilə qarışqanı basıb əzən qız
ayağının altındakı kərtənkələni tapdayan qarı
toyuğun başını üzən oğlan
öküzə baxdım, sənə baxdım
bədəninin iriliyinə baxdım
səni öldürsəm, adi insanları öldürənlərdən
daha çox qatil olardım demək
amma qorxmadım
dörd kişinin bıçaqladığı öküzün yanında
səni öldürmək nəydi ki?

Yol gedirdik
Yanımdaydın
Əlimdən tutmuşdun
Ağrıyırdım
Ağlamırdım
Ürəyim bulanırdı
Öküzün qanından
Sənin qansızlığından…

Sənin üçün Zemfiraya rimeyk

Nə olar, ölmə, yoxsa
Sənsiz dünya birtəhərdi
Bax, səni saxlamaq üçün
Şux mahnılar səfərbərdi

Səhərlər tez oyanaram
Oyanıb tək qalma deyə
Şairliyi soyunaram
Qoymur rahat sevişməyə

Ölmə, sənə söz vermişəm
Səni mən öldürüm gərək
Hələ ölmək istəmirəm:
Mən səninlə ölüm gərək

Ölmə, kəsilər nəfəsim.
Bircə an sən yoxsan deyə
Sən istə: saçımı kəsim
Qoymur rahat sevişməyə

Bağlamaq istəyirəm

***

Ürəyimin dərinliyində,
arzularımın ən çox olan yerində
Ümid toxumu əkmişdim,
üstünə də olub qalan
şirin xatirələrimi səpmışdim.

Çox gözlədim
ümidlərimin boy atmasını,
arzularımı yaşıl rəngə boyamasını…
Bir vaxtlar elə bilirdim ki,
atrıq  çoxdan çürüyüb o bircə ümid toxumu.
Hətta unutmuşdum
hərdən üstünə səpdiyim şirin xatirələrin içini
ələk-vələk etməyi də…

O gün his etdim ki,
ən xoşbəxt, ən şirin xatirəmin içindən
bapbalaca bir ümid boylanır-
Əsə-əsə, titrəyə-titrəyə-
köhnə arzularımdan
bir nimdaş paltar da tkib geyib əyninə…

Bəlkə  hərdən nəfəsimə qovuşan
səsinin istisi  həyat verib ona?!
Ya bəlkə
o toxumun üstünə səpdiyim
ən şirin xatirəmin göz yaşına yazığı gəlib
Və o göz yaşını kiritmək üçün
boy atıb qəlbimdə?!
Arzularım başına dolanır
o körpə ümid fidanın
Ancaq qorxuram o balaca fidan güdazına gedər
arabir qəlbimi bürüyən  şübhə adlı tufanın…

***

Əgər görüşünə bir az geciksəm
danlama məni-
anla səni sevəni!
Neyləyim,
yatıb yuxuya getmişəm
bircə kəlmə xoş sözünün qucağında…..

Günəşi sondur, sonra gəl

Bilmirəm bu gur süni işıq
Niyə gözlərimi belə qamaşdırır
Allahın da sarayına elə belə böyük bir çilçıraq yaraşır
Nəfəsim, günəşi söndür, sonra gəl

Bu arzu, bu həsrət, bu əclaf sənsizlik həyatımı zəhər elədi
Bildim ki, bu cibimdəki qutudan savayı hər şey yalandı
Mən özümdən keçdim, sənə çatdım
Qurban olum, özündən get, sonra gəl

Mələklər, o nurlu yalanlar, taxma qanadlar
Odlu şeytan, qara günah, o ən pozğun dini yalan
Hərşey yalan, şairlər də, şeirlər də
Yalvarıram, qanadlarını qır, sonra gəl

Of, yenə qış, yenə qar
Qara paltomu geyinib
Ağ qara boyanmış qapqara şəhərdə gəzmək var yenə
Başına dönüm, bərk-bərk geyin, sonra gəl

Hansı kitabdan danışaq gecələr
Hansı filosofu seçək birgecəlik oxu saatına
Hansı anladar bizi bir-birimizə
Sevdiyim, sən mən ol, sonra gəl

Mən nə zahid-i baridəm, nə də zahid-i huşk
Təsəvvuf atəşinə atəş qat
Bir az içinə dön
Canım-gözüm, sufi ol, sonra gəl

Sındır bütün qıfılları
Yıx yalançı sərhədləri
Unut sənə öyrədilənləri
Dəli ol, sonra gəl

Yox eee yox, necə istirsən elə gəl
Elə indi necəsən, elə də gəl
Lə iləhə, kafir ol, sonra gəl
Gəl, nə olursan ol, yenə gəl…

Deyil ki

Hər qaranlığın çarəsi günəş deyil ki
və hər depresiyanın ümidi O deyil ki
İnsanın vətəni hərdən doğulduğu torpaqda olmur ki
və Allaha qurban yalnız ərəblər deyil ki

Hər yolun sonu aydınlıq deyil ki
Hərdən günəş çıxsa da, gündüz deyil ki
Hərdən aynada əksin şəklin olmur
Hərdən qütbdə də, qanın donmur

İnsan ya şeytan, ya mələk də olmur ki
İnsan 100 il də tənha qala bilmir ki
İnsan baş qaldırmaya da bilir hərdən
İnsan ölmədən ölə bilmir də hərdən

Fahişəlik boş yerə ən köhnə peşə deyil ki
İnsan – içində tək itdiyi bir tək qaranlıq meşə deyil ki
İnan mənə, qarğalar hərdən çox da qara olmurlar ki
İnan mənə, uşaqlar bir tək südlə doymurlar ki

İnsan olmaq demək, yalnız ibadət etmək deyil ki
Zərdüştün 3 əmri yalnız 3 dənə deyil ki
Baxçada olan da yalnız qızıl gül deyil ki
İnan mənə, süphələnmək kafirlik deyil

a.khayyami@yahoo.com