Yanındakı döyüşçü qılıncını necə möhkəm endirdisə, düşmənin başı bir həmlədə bədənindən ayrıldı. Gözlərinin içinə dolan qandan hər yanı qırmızı gördü. Hər tərəf qan idi. Ayağı uzun, qanlı hörüyə ilişdi.

-    Hansını vursam yaxşıdı?
Mənə iki dənə pomada göstərir. Mən çəhrayı rəngi seçirəm. O mənim zövqümə inanmır və tünd rəngi seçir.

Gecələr oturub səhərədək yazı-pozu ilə məşğul olmaq mənim hobbimdir. Sakitlik, gecənin özünəməxsus romantikası, bir az da vahiməsi xoşuma gəlir.

Qolundakı zəncirə ciddi-cəhdlə qızıl bilərzik deyən millətimə ithaf!
Qorxu əzəli və əbədidirmi?!… Qorxunu yaradan bir –birindən qopxur, güclünün gücü, kamilin kamilliyi, cahilin cahilliyi, sevginin, nifrətin böyüklüyü bütün canlı aləmi təhdid edir.

“Mütləq gerçəyin kəşfində insana nə din elmləri, nə fəlsəfə, nə məntiq, nə də müdrik kəlamlar yardım edə bilər, çünki bunların hamısını insanoğlu uydurub” (Dao)
Albert yerə gəlir, o qışqıra da bilmir. Çox qorxuludur. Amma nədənsə onun üçün zaman dayanıb. Reallıqda bəlkə də iyirmi saniyəyə yerdə olmalı idi. Yox… Zaman getmir. O düşünür…

Nə zamansa belə bir dövlət olub – adına fəhlə-kəndli hökuməti deyərdilər.
Bu ölkənin insanları inanırdılar ki, hamının bərabər və firavan yaşayacağı kommunizm quracaqlar.

Yenə də tələsirəm. Bundan doğan nigarançılığım məni yerimdə var-gəl etməyə vadar edir. Nəhayət əlimdən cana doymuş qol saatım ustanın əlində cana gəlir.

Biri vardı, biri yoxdu, əhalisi divlərdən ibarət böyük bir məmləkət vardı. Bu məmləkətin bütün divləri bir-birinə oxşayırdı; eyni görkəmdə, eyni xasiyyətdə.

İnsan. Əlbəttə, insan idi. Hamı kimi, əlli, ayaqlı, gözlü, qaşlı, qulaqlı. Yeriyir, dayanır, oturur, yeyir, içir, danışır, dinləyir, hətta imkanı olanda yatır.

Tanrının ağlamağı (Pritça)
Adam çox oxumuşdu, bilikli idi, beyni türlü “izmlərlə” dolub tıxanmışdı. Ancaq iş elə gətirmişdi ki, Adamyeyənlərin əlinə düşmüşdü. Adamyeyənlərin başçısı deyinir, acıqla onun üstünə çımxırırdı:

Bu pyes Azərbaycan ədəbiyyatı üçün “daimi olan bir mövzu”dadır. Kim dəli, kim ağıllı? Kim sağ, kim ölü? Kim pak, kim günahkar? “Obyekti” əlindən alınıraq türməyə atılan biznesmen, yoxsa onu şərləyən polis rəisi? Qarabağda döyüşüb kontuziya almış dəli məhbus, yoxsa onu dostunun üzünə durğuzmaq istəyən müstəntiq?

Qardaşım atağız bir kişi olub, belə deyək, gəncliyi modifikasiyaya uğrayıb. Ay budu ha, deyirsən, indicə durub aləmi qatar bir-birinə, uşağı-böyüyü kəllə-kəlləyə vurar.

- Diqqətlə baxın, xahiş edirəm… Baxın, oğlandı… XXI əsrdə cavan oğlan, məktəbli… İlk olaraq ayaqqabısına fikir verin-  qara, sadə…. Hələ şalvarı- heç kimin ağlına gəlməz…

Günəş şəriksiz, mənim-sənin, sərhəd-filan tanımayan nuru, işığı ilə bütün dünyanı minnət-sünnətsiz işıqlandırmışdı. Amma məhəbbətlə Günəşin başına fırlanan, onun işığına tapınan Yerdə torpaqları

Adam məni o qədər bezdirdi ki, lap dəlirtmək dərəcəsinə gətirdi. Harda görür daha demir yeridi, ya yeri deyil, başlayır ki – şair mənim şeirim nooldu?

Yerlə göyün arasında – günəşin altında, tənha qovaq ağacının üstündə bir leylək can verirdi. Günəşin istisi, acından civildəşərək vurnuxan körpə balalar və ağacın dibində yerini rahatlayıb mürgüləyən təkgöz tülkü ölüm məqamını daha da cansıxıcı edirdi…

Yeni əsrdə doğulacaq Məlikməmmədə xəbərdarlıq üçün yazıldı
Yenə qaranlıq quyudaydı. Amma bu dəfə heç bir yol görünmürdü. Kipriklərini nə qədər qırpdısa zülmət çəkilib getmək bilmirdi, elə bil dünyada qaradan başqa rəng yoxudu.

Sual: 1. “Qara pencəy” i kim yazıb?
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
O. pencəyini çıxardı.

Qadın hər şeyə çoxdan, lap çoxdan tüpürmüşdü. Təkcə qarşısında dayandığı bu  kənarları haşiyəli güzgüdən başqa. Elə onun həyata doğru uzanan bütün yolları da bu güzgünün qarşısından başlanırdı. Məhz bu güzgünün qarşısında o, hamıdan qürurlu, hamıdan güclü olurdu, varlığı təsdiq olunurdu.

Günəşli yaz günü, səma mapmavi olanda, mapmavi səmada ağappaq buludlar  ağır-ağır süzəndə  öləcəyəm. Gözlərimi  qapamazsan, məni qucağına götürüb gedərsən üzü gündoğana. Birinci təpəni aşar, ikinci təpəni aşar, üçüncüdə dayanıb qəbrimi qazarsan.